ازتغییر موضع برخی مولویها تا فریضه دفاع از امنیت دارالاسلام ایران در پرتو مذهب حنفی و آرای امام ابوحنیفه (2)
کاتب: محمد اسامه
برای پاسخ به این پرسش که «آیا شورش علیه دارالاسلام در زمانی که در معرض حملات کفار محارب خارجی و تهدیدات مرتدین سکولار داخلی است جایز است؟» باید به منابع فقه حنفی مراجعه کنیم هر چند هر عقل سلیمی هم می داند زمانی که دشمنان خارجی به سرزمینی حمله آورده اند هر کسی به سرزمین و حاکمیت خودش ضربه بزند خائن است و باید مجازات شود.
امام ابوحنیفه رحمه الله در کتاب «الفقه الأکبر» به صراحت بیان میکند: ولا نرى السيف على أحد من أمة محمد صلى الله عليه وسلم إلا من وجب عليه السيف ) . ش : في الصحيح عن النبي صلى الله عليه وسلم ، أنه قال : «لَا يَحِلُّ دَمُ امْرِئٍ مُسْلِمٍ إِلَّا بِإِحْدَى ثَلَاثٍ: الثَّيِّبُ الزَّانِي، وَالنَّفْسُ بِالنَّفْسِ، وَالتَّارِكُ لِدِينِهِ المُفَارِقُ لِلْجَمَاعَةِ». [1]
یعنی ما شمشیر بلند کردن بر هیچیک از امت محمد (ص) را روا نمیدانیم مگر کسی که مستوجب قتل (حدّی) باشد. رسول خدا صلی الله علیه وسلم فرمود:«ریختن خون هیچ فرد مسلمانی حلال نیست مگر به یکی از این سه دلیل: شخص همسرداری که زنا کند، و کشتن کسی در برابر کسی (قصاص)، و کسی که دین خود را رها کرده و از جماعت مسلمانان جدا شود.»
این دیدگاه با اصل اجتناب از فتنه و خونریزی تطابق کامل دارد.
امام سرخسی (م ۴۹۰ ق) فقیه حنفی در المبسوط می گوید: إن الخروج على الإمام إذا كان ظالماً لا يجوز إذا أدى إلى فتنة وإراقة الدماء، بل يجب الصبر والوعظ. قیام بر امام حتی اگر ظالم باشد، اگر به فتنه (ای بزرگتر) و خونریزی بینجامد جایز نیست؛ بلکه باید صبر کرد و پند داد.
آیا فتنه ای بزرگتر از تسلط کفار محارب خارجی و مرتدین سکولار داخلی بر سرزمینهای اسلامی وجود دارد؟ قطعاً وجود ندارد و هر انسان با هوش کمی هم می داند که به فرض محال اگر این حاکمیت بر ایران همین الان کنار بکشد حاکمیتی بر اساس فقه حنفی یا شافعی و سایر تفکرات اسلامی بر ما حاکم نخواهد شد بلکه حاکمیتی کفری و ارتدادی سکولاریستی حاکم خواهد شد؛ آیا کفری بالاتر از این وجود دارد؟
نه، وجود ندارد، چون شخص عادی اگر کفریاتی هم مرتکب شود تنها برای خودش و زمان حیاتش در دنیا می ماند اما حاکمیت کفری ممکن است سالها بماند و آنهمه مفاسد به بار بیاورد.
علامه ابن عابدین (م ۱۲۵۲ ق) فقیه دیگر حنفی در «رد المحتار» می گوید: «لا يجوز الخروج على السلطان الجائر إجماعاً، إلا إذا رأى كفراً بواحاً» . به اجماع، خروج بر سلطان ظالم جایز نیست، مگر اینکه کفر آشکار ببیند.
این احکام برای بدترین حالتها و برای حکام جائر هستند که شخص می خواهد به جای حکم حاکم جائر مسلمان حکم صحیح اسلامی را اجرا کند، حالا اگر کسی برای حاکم کردن قوانین کفری و ارتدادی بجنگد دچار چه مصیبت و کفر آشکاری شده که ایمان و قیامتش را هدر داده است.
در این صورت می توانیم بگوئیم بر اساس مذهب امام ابوحنیفه و جمهور فقهای حنفی شورش علیه دارالاسلام ایران جایز نیست، حتی اگر حاکم کامل نباشد و نقصهایی در اقامه حدود و عدالت وجود داشته باشد و گروهکهایی سکولار و غیر سکولار که با نام قومگرایی و ملیگرایی و غیر علیه نظام قیام میکنند، از مصادیق «بغی» (شورش) هستند که باید توسط دارالاسلام سرکوب شوند و ادعای «مبارزه برای عدالت» یا … از سوی این گروهکها، که منجر به تفرقه، خونریزی و همسویی با آمریکا و صهیونیستها و دشمنان اسلام می شود، حرام و موجب خروج از جماعت مسلمین و هم جبهه ای شدن با کفار محارب خارجی است.
[1] ابن أبي العز – علي بن علي بن محمد بن أبي العز الدمشقي – شرح العقيدة الطحاوية.ج2 ص 539
