در برابر تهدیدات و حملات کفار آمریکائی – صهیونی بر دارالاسلام ایران شرعی فکر و عمل کنیم
کاتب: خالد سیف الله السملول
هم دیروز جمعه 5تیر و هم امشب 6تیر1405ش باز دیدیم که آمریکای کافر محارب به سیریک و جزیره ی قشم حمله کرد، یعنی زبان این کافر محارب سکولار مثل تمام سکولاریستها همیشه زور و جنگ بوده است تا اینکه اگر بتوانند ما را مجبور به کنار زدن 1- قدرت حکومتی 2- قوانین و برنامه های شریعت 3- اطاعت از این حاکمیت و قوانین 4- مجازات و پاداش بر اساس این قوانین و توسط این حاکمیت کنند که در واقع خالی کردن دین از مفاهیم و محتوای 4گانه ی آن و دور کردن دین از زندگی دنیوی ماست .
الله می فرماید: وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ (بقره/217) و (مشرکان = سکولاریستها) همواره با شما می جنگند تا شما را اگر بتوانند از دینتان برگردانند.
به همین دلیل دیدیم که دارالاسلام ایران هم با زبانی که می فهمند و با قدرت نظامی پاسخ این جنایتکاران متجاوز را داد.
لازم به یادآوری است که در مورد تجاوز به سرزمینهای اسلامی و مقابله با کفار محارب، قرآن و سنت دستورات صریح و محکمی دارند که بر ایستادگی، عدم تسلیم و توکل بر الله تأکید میکنند. تضعیف روحیه مؤمنین، ایجاد یاس و ناامیدی و بزرگ جلوه دادن دشمن، در تضاد با این آموزهها است.
کریم در مورد مقابله با متجاوزین میفرماید: وَقَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ (بقره/190) و در راه الله با کسانی که با شما می جنگند بجنگید، و [هنگام جنگ از حدود الهی] تجاوز نکنید، که خدا تجاوزکاران را دوست ندارد.
البته به عنوان مقدمه و به عنوان تنها عامل دنیوی بازدارنده برای دارالاسلام و جماعت مومنین امر می کند که: وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ (انفال/60) و در برابر آنان آنچه در قدرت و توان دارید از نیرو [و نفرات و ساز و برگ جنگی] و اسبان ورزیده [برای جنگ] آماده کنید تا به وسیله آنها دشمن الله و دشمن خودتان ودشمنانی غیر ایشان را که نمی شناسید، ولی الله آنان را می شناسد بترسانید.
از عقبة بن عامر رضی الله عنه روایت است که می گويد: از رسول الله صلى الله عليه وسلم شنيدم که بالای منبر می فرمود: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ» [انفال: 60] «آنچه از نيرو در توان تان است، برای پيکار با آنان آماده سازيد». و افزود: «أَلا إنَّ القُوَّةَ الرَّميُ، أَلا إنَّ القُوَّةَ الرَّميُ، أَلا إنَّ القُوَّةَ الرَّميُ»[1] بدانيد که نيرو همان تيراندازی است؛ بدانيد که نيرو همان تيراندازی است؛ بدانيد که نيرو همان تيراندازی است.
پس الله تنها عامل بازدارنده را تیر انداختن می داند حالا زمانی تیر کمان بوده و زمانی تیر برنو و کلاشینکف و الان تیر موشک و پهبادها و…
این فکر شرعی و اسلامی است که باید در قلب و وجود ما رشد و تقویت کند.
تنها به این فکر کنید که اگر دارالاسلام ایران به این حکم شریعت الله که تنها عامل بازدارنده ی دنیوی است عمل نمی کرد چه چیزی وجود داشت که حیوانهای وحشی چون آمریکا و صهیونیستها را از لیبی و عراقی و سومالی کردن ایران باز می داشت؟
بعد از نصرت الله و با چنین زمینه سازی هائی که دارالاسلام ایران تهیه دیده است باید با ایمانی راسخ به این موارد هم ایمان داشت که:
وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ (آل عمران/139) و [در انجام فرمان های الله و در جهاد با دشمن] سستی نکنید و [از پیش آمدها و حوادث و سختی هایی که به شما می رسد] اندوهگین مشوید که شما اگر مؤمن باشید، برترید.
آیا مومنید؟ این سوالی است که باید از خودتان بپرسید؛ چون الله فرموده «اگر» مومن باشید. اگر مومن هم نباشید بگذار تا زمان مرگتان در سرگردانی و سستی و تماشاچی بودن و غم و اندوه و اضطراب بپوسید.
آیات و احادیث صحیح رسول الله صلی الله علیه وسلم به وضوح بر حفظ روحیه، عدم ناامیدی و توکل بر نصرت الهی تأکید دارند، که در تقابل با هرگونه گفتمانی از سوی شکست خوردگان روحی و گروه منافقین است که به تضعیف روحیه مؤمنین یا بزرگنمایی دشمن منجر شود.
گفتمان یک عالم دین باید تقویتکننده ایمان و وحدت صفوف مسلمانان باشد، نه اینکه به گونهای سخن گفته شود که موجب خشنودی دشمنان اسلام و تضعیف جبهه حق گردد.
بر اساس آموزههای قرآن و سنت، عالمان دین وظیفه دارند که در تمام خطبهها و رهنمودهای خود، اصول و احکام شریعت را با استناد به آیات الهی و احادیث نبوی بیان کنند تا مومن تولید کنند. در مواجهه با تجاوزات، روحیه ایستادگی، جهاد، صبر و توکل بر الله را در دل مؤمنین زنده نگه دارند و هرگز به ناامیدی، تسلیم یا تضعیف صفوف مسلمانان دامن نزنند. سخنانی که خارج از این چارچوب و بدون استناد به وحی و سنت باشد، از اعتبار ساقط است و نمیتواند هدایتگر امت اسلامی باشد.
[1] مسلم 1917
