سکوت معنادار مولوی عبدالحمید در برابر منکراتی خاص و نصیحت نکردن به عبدالغفار نقشبندی و جیش العدل و امثالهم
کاتب: نذیر احمد بارکزایى
الحمدلله ربّ العالمین، و الصلاة و السلام علی سیدنا محمد و آله و صحبه اجمعین.
ما در بلوچستان شاهد تنشهای مختلفی توسط افراد و جماعتهای بلوچ بوده ایم اما ای اهل تحقیق و اهل فکر و ای کسانی که از اسلام و امتِ خود پاسداری میکنید:
- چرا مولوی عبدالحمید برای امثال مولوی عبدالغفار نقشبندی نصیحت نکرد؟
• آیا نصیحت و امر به معروف و نهی از منکر که واجب فقهی و قرآنی است، انجام نشده؟
• آیا شاگردی و همگرایی سیاسی مانع انجام واجب دینی شده است؟
• یا اینکه رویکرد سکولاری و مصالح دنیوی بر او غالب آمده است؟
رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَنْ رَأَى مِنْکُمْ مُنْکَرًا فَلْیُغَیِّرْهُ بِیَدِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِلِسَانِهِ، فَإِنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَبِقَلْبِهِ، وَذَلِکَ أَضْعَفُ الْإِیمَانِ.[1] هرکس از شما منکر(و کار خلاف شرعی) را دید پس باید که آن را با دستش تغییر دهد ، پس اگر نتوانست (که با دستش آن منکر را تغییردهد) پس باید که با زبانش (آن منکر را تغییر دهد) ، پس اگر (با زبانش) هم نتوانست (تغییری درآن منکر ایجاد کند) پس با قلبش (از آن منکر متنفر باشد) واین ضعیف ترین درجه ایمانی است .
پس چگونه ممکن است که یک رهبر دینی، نسبت به فردی که مسیر فتنه و انحراف و به کشتن دادن مومنین در مسیر فتنه را طی میکند، سکوت اختیار کند؟
- چرا مولوی عبدالحمید در برابر جیش عدل سکوت کرده است؟
• جیش عدل در لباس جدید جبهه مبارزین مردمی، جوانان را به فتنه، خونریزی و انحراف از شریعت میکشاند.
• سکوت یک عالِم و یا خطیبی چون مولوی عبدالحمید شناخته شده و دارای تریبون در برابر چنین گروهی، چه معنا دارد؟
• آیا این سکوت نشان از رضایت یا همدستی غیرمستقیم دارد؟
• آیا معیارهای فقهی و نصوص شرعی (حدود، قصاص، حفظ امنیت امت) بر او تاثیر نداشته؟
در منهج اهل سنت و جماعت سکوت در برابر فساد و فتنه، با اصل حفظ دین و امت سازگار نیست و نمیتوان به نام مصالح سیاسی یا رابطه با گروهها، واجب الهی نصیحت و نهی از منکر را کنار گذاشت بخصوص زمانی که خطر برای دین و جان مردم و افتادن آنها در فتنه جدی باشد.
بر این اساس می توانیم بگوئیم که نصیحت نکردن عبدالغفار نقشبندی سؤالبرانگیز است که چرا یک عالم دینی، شاگرد یا هممسیر سیاسی خود را به مسیر صحیح دعوت و نصیحت نمیکند؟
البته سکوت در برابر جیش عدل یا جبهه مبارزین مردمی که رویه ای کاملا سکولار و همسو با اپوزیسیون سکولار و مرتد داخلی ایران را درپیش گرفته نیز معنادار است که گروهی که جوانان را به فتنه و خون و ارتداد میکشاند، خطری آشکار برای دین و امت است و سکوت نسبت به چنین گروهی، با فقه و نصوص شرعی ناسازگار است.
هر عالم دینی چون مفتی قاسم قاسمی، یا هر خطیبی چون مولوی عبدالحمید موظف است امر به معروف و نهی از منکر را در هر زمان و مکان اجرا کند و سکوت، در برابر فتنه و فساد، میتواند سؤالات جدی شرعی و اخلاقی ایجاد کند.
[1] أخرجه مسلم (49)، وابن ماجة (4013)، وأحمد (11460)
