منبر مصلحت مآبانه ی مولوی عبدالحمید و تقابل میان غیرت شرعی و تسلیم در برابر آمریکا

منبر مصلحت مآبانه ی مولوی عبدالحمید و تقابل میان غیرت شرعی و تسلیم در برابر آمریکا

کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)

خطابی به آنان که بر منبر رسول‌الله صلی الله علیه وسلم تکیه زده‌اند اما حق را فدای مصلحت کفار محارب خارجی و سایر سکولاریستهای محلی می‌کنند.

بسیارند کسانی که امروز عناوین پرطمطراق «ملا، مولوی، شیخ، مفتی» را با خود یدک می‌کشند و بر صدر مجالس تکیه می‌زنند، اما گویا چشم بر حقایق تلخ قرن حاضر بسته‌اند. ما از این آقایان، به‌ویژه کسانی چون مولوی عبدالحمید می‌پرسیم: آیا شما ماهیت واقعی آمریکای جنایتکار را نمی‌شناسید یا خود را به تغافل زده‌اید؟

نزدیک به یک قرن است که امنیت جهان توسط موجودی سکولار به نام آمریکا بلعیده شده است. از بمباران‌های اتمی و وحشیانه در ویتنام و کره تا اشغالگری‌های خونین در عراق و افغانستان و یمن و سومالی و غیره. این قدرت استکباری با خودش بدترین سلاحهای کشتار جمعی را در اختیار دارد با ادعاهای دروغین «سلاح‌های کشتار جمعی»، خون میلیون‌ها بی‌گناه را بر زمین ریخت و فقر و ویرانی را برای امت اسلامی به ارمغان آورد.

امروز نیز در غزه، با حمایت تمام‌عیار از سگ دست‌آموزش، نتانیاهو، شفاخانه‌ها و مدارس را به خاک و خون کشیده است. آیا شرم‌آور نیست که این متجاوز غارتگر، اکنون از ملت‌هایی که به آن‌ها ظلم کرده، بهای گزاف و تسلیم می‌طلبد؟ این همان استعمار مدرن است که بوی خون می‌دهد.

مولوی عبدالحمید، اگر آمریکا را با این خوی درندگی می‌شناسید، پس چگونه است که با گفتار مستقیم و غیرمستقیم، نظام‌های اسلامی را که در برابر این طاغوت ایستاده‌اند، مورد تهاجم قرار می‌دهید؟

چرا به جای حمایت از امارت اسلامی افغانستان که بر اساس فقه اصیل امام ابوحنیفه رحمه‌الله بنا شده و استقلال را به چنگ آورده است، طوری سخن می‌گویید که گویی راه نجات در تسلیم شدن به خواسته‌های آمریکا و حکام مزدور منطقه همچون آل‌سعود است؟ پذیرش خواسته‌های طاغوت، نه تدبیر است و نه دیپلماسی؛ بلکه خیانت به خون شهدایی است که برای عزت اسلام جان داده‌اند.

الله جل جلاله در قرآن کریم صراحتاً از همکاری و اعتماد به جبهه‌ی کفر یهودی و نصرانی نهی فرموده است و می فرماید: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَىٰ أَوْلِيَاءَ ۘ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (مائده/۵۱) ای مومنین، یهود و نصاری را سرپرستان خود مگیرید، آنان سرپرستان و دوستان یکدیگرند [و تنها به روابط میان خود وفا دارند]. و هر کس از شما، یهود و نصاری را سرپرست خود گیرد از زمره آنان است؛ بی تردید خدا گروه ستمکار را هدایت نمی کند.

این در مورد کفار اهل کتاب است در حالی که اصل در مورد کفار سکولار (مشرک) بر برائت است:

  • قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ (ممتحنه/4)
  • وَأَذَانٌ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ۙ وَرَسُولُهُ ۚ (توبه/3)

با آنکه «الکفرُ ملّةٌ واحدة» و جبهه‌ی کفر در برابر قوانین شریعت الله یکپارچه است، اما این کفار با هم فرق دارند، با این وجود چگونه یک مبلیغ اسلام می‌تواند نسخه‌ی سازش با دشمن شماره یک مسلمین را بپیچد؟

شما که مدعی پیروی از امام اعظم ابوحنیفه رحمه‌الله هستید، آیا فراموش کرده‌اید که ایشان زندگی خود را در زندان و زیر شکنجه‌ی حکام جور گذراند اما حاضر نشد علم خود را در خدمت اهداف حاکم مسلمان اهل بدعت قرار دهد چه رسد به کفار محارب خارجی و مرتدین داخلی؟ امام ابوحنیفه به ما آموخت که «عالم دین» باید مستقل باشد و در برابر قدرت‌های ستمگر سر خم نکند.

ایستادگی در برابر نفوذ آمریکا و دفاع از حاکمیت شریعت، جوهره‌ی مذهب حنفی است. هرگونه چراغ سبز نشان دادن به دشمنان کینه‌توز اسلام، خروج از منهج امام اعظم رحمه الله است.

مصیبت امروز امت ما، ظهور «علماء سوء» و «الرویبضه»هائی است که راه نفوذ دشمن را هموار می‌کنند. ما به کسانی که بر منبرهای مساجد تکیه زده‌اند هشدار می‌دهیم: یا در کنار امت و شریعت بایستید و علیه استکبار آمریکایی – صهیونی و غلامان منطقه ای آنها فریاد بزنید، یا بدانید که مومنین اهل دعوت و جهاد و محکمه‌ی الهی، شما را به جرم همدستی و هم مسیر شدن با خائنان و تضعیف دارالاسلام، بازخواست خواهد کرد.

عزت از آن الله، رسول او و مومنان مجاهد است، نه در گرو لبخندهای مسموم کاخ سفید و تل آویو و سکولاریستهای مرتد داخلی.

د منبرونو فریاد؛ د شرعي غیرت او استکبار ته د تسلیمۍ ترمنځ ټکر

د منبرونو فریاد؛ د شرعي غیرت او استکبار ته د تسلیمۍ ترمنځ ټکر

کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)

هغو کسانو ته خطاب چې د رسول الله صلی الله علیه وسلم پر منبر ناست دي، خو حق د طواغیتو د مصلحتونو قرباني کوي!

نن سبا داسې کسان ډېر دي چې د «ملا، مولوي، شېخ، مفتي» درانه نومونه له ځان سره ګرځوي او د مجلسونو په سر کې ناست وي، خو ګواکې د روانې پېړۍ پر تریخو حقایقو یې سترګې پټې کړې دي. موږ له دې ښاغلو، په ځانګړې توګه له مولوي عبدالحمید څخه پوښتنه کوو: ایا تاسو د جنایتکارې امریکا اصلي څېره نه پېژنئ او که ځان مو په ناپوهۍ وهلی دی؟

۱. د پېړۍ د ځناور (امریکا) تور کارنامې

نږدې یوه پېړۍ کېږي چې د نړۍ امنیت د امریکا په نوم یو ځناور خوړلی دی. په ویتنام او کوریا کې له وحشیانه اتومي بمبارونو نیولې، په عراق او افغانستان کې تر خونړیو اشغالونو پورې. دې استکباري ځواک د «ډله‌ییزې وژنې وسلو» په درواغجنو ادعاوو د میلیونونو بې‌ګناه انسانانو وینې وبهولې او اسلامي امت ته یې له فقر او ویرانۍ پرته نور څه پرې نښودل.

نن هم په غزه کې، د خپل روزل شوي سپي (نتانیاهو) په بشپړ ملاتړ، روغتونونه او ښوونځي په سرو وینو لړي. ایا دا د شرم ځای نه دی چې دا غاصب او غارتګر اوس له هغو ملتونو څخه چې ظلم یې پرې کړی، د تسلیمۍ باج غواړي؟ دا هماغه عصري استعمار دی چې د وینو بوی ترې ځي.

۲. د استکبار پر وړاندې د مذهبي مدعیانو پر کړنو نیوکه

ښاغلی مولوي عبدالحمید! که تاسو امریکا په دې درنده خټه پېژنئ، نو دا څنګه انصاف دی چې په خپلو مستقیمو او غیرمستقیمو خبرو هغه اسلامي نظامونه تر برید لاندې نیسئ چې د دې طاغوت پر وړاندې ولاړ دي؟

تاسو ولې د افغانستان اسلامي امارت پر ځای، چې د امام ابوحنیفه (رحمه الله) د اصیلې فقهې پر اساس بنا دی او خپله خپلواکي یې په نره اخیستې ده، داسې خبرې کوئ چې ګواکې د خلاصون لاره د امریکا او د سیمې د مزدورانو (لکه آل سعود) غوښتنو ته په تسلیمېدو کې ده؟ د طاغوت غوښتنې منل نه تدبیر دی او نه ډیپلوماسي؛ بلکې دا د هغو شهیدانو د وینو سره خیانت دی چې د اسلام د عزت لپاره یې خپل ځانونه قرباني کړل.

۳. د قرآن او سنت په رڼا کې؛ له کفارو سره د دوستۍ حرمت

الله متعال په قرآن کریم کې په ښکاره توګه له کفارو سره له همکارۍ او پر هغوی له اعتماد څخه منع فرمایلې ده:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَىٰ أَوْلِيَاءَ ۘ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ» (المائده /۵۱)

ای هغو کسانو چې ایمان مو راوړی! یهود او نصارا خپل دوستان مه نیسئ… او هر څوک چې له تاسو څخه هغوی خپل دوستان ونیسي، نو هغه له هغوی څخه دی.

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم خبرداری ورکړی چې: «الکفرُ ملّةٌ واحدة»؛ د کفر جبهه د اسلام پر وړاندې یوه ده. نو یو مفتي څنګه کولی شي د مسلمانانو د لومړي نمبر دښمن سره د سازش نسخه وړاندې کړي؟

۴. د امام ابوحنیفه (رح) میراث؛ د ظلم پر وړاندې کلک درېدل

تاسو چې د امام اعظم ابوحنیفه رحمه الله د پیروۍ دعوه کوئ، ایا دا مو هېر کړي چې هغه مبارک خپل ژوند د وخت د ظالمو واکمنو په زندانونو او شکنجو کې تېر کړ، خو حاضر نه شو چې خپل علم د طاغوت د موخو لپاره وکاروي؟ امام ابوحنیفه موږ ته وښودل چې «دیني عالم» باید خپلواک وي او د ستمګرو ځواکونو پر وړاندې سر ټیټ نه کړي.

د امریکا د نفوذ پر وړاندې درېدل او د شریعت له حاکمیت څخه دفاع کول د حنفي مذهب اصل دی. د اسلام کینه کښو دښمنانو ته شنه اشارې ورکول د امام اعظم له منبج څخه وتل دي.

پایله

د ننني امت لویه بدمرغي د «سوء علماوو» او مجهول‌الهویه کسانو ظهور دی چې د دښمن نفوذ ته لاره هواروي. موږ هغو کسانو ته چې د جوماتونو پر منبرونو ناست دي، خبرداری ورکوو: یا د امت او شریعت تر څنګ ودرېږئ او د امریکایي استکبار پر وړاندې غږ پورته کړئ، او یا پوه شئ چې تاریخ او د الهي عدالت محکمه به تاسو د خائنانو سره د ملګرتیا او د دارالاسلام د کمزوري کولو په جرم، سخت محاکمه کړي.

عزت د الله، د هغه د رسول او د مومنو مجاهدینو لپاره دی، نه د سپینې ماڼۍ په مسمومو مسکاګانو کې.

فرار مولوی کوهی و کلی گوئی و جنجنال سازی تکراری مولوی عبدالحمید به جای شفافیت  

فرار مولوی کوهی و کلی گوئی و جنجنال سازی تکراری مولوی عبدالحمید به جای شفافیت  

 کاتب: مولوی محمد رخشانی بادینی

بزرگترین صدماتی که مردم عادی اهل سنت و جماعت دنیا دیده اند از سوی مولو یها و شیخهائی بوده است که به دلایل مختلف از گفتن شریعت الله که حق و سخنان اساسی را می آموزد دوری کرده اند و از این دستور الله جل جلاله فاصله گرفته اند که می فرماید:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلًا سَدِيدًا (احزاب/70) ای کسانی که ایمان آورده‌اید، تقوای الهی پیشه کنید و سخن استوار و محکم بگویید.[1]

در طول هفته ی قبل شایعاتی مبنی بر فرار مولوی کوهی همچون فرار مولوی عبدالغفار نقشبندی در بین بلوچها رایج شد تا اینکه این هفته و مولوی عبدالحمید در خطبه ی نماز جمعه ی 11 اردیبهشت این فرار را تأئید کرد و شروع کرد به گفتن سخنانی که برای مخاطب بیشتر توصیف و کلی گوئی و جنجال سازی بود تا شفافیت در مورد علت احضار و حکمی که بر مولوی کوهی صادر شده و اینکه در فقه اهل سنت و جماعت این احضار و حتی بازداشت و حکم دادنها چه اشکال فقهی و شرعی دارد؟

به همین دلیل بار دیگر شاهد بودیم که مولوی عبدالحمید در واکنشی کلی و بدون ارائه هیچ‌گونه سند و دلیلی، احضار برخی از خطبا و علما به دادگاه ویژه روحانیت را محکوم کرد. این رویه، یادآور مواضع مولوی در جریان آشوب‌ها و اغتشاشات گذشته و حتی جنگ شهری دی ماه 1404ش است که در آن بدون تفکیک میان مطالبات و اغتشاشات، از کسانی دفاع کرد که آگاهانه یا ناآگاهانه در زمین آمریکا و اسرائیل و امثال موشه ربع پهلوی و گروه رجوی وسایر خائنین و دشمنان دین و وطن بازی کردند.

ما خواهان تطبیق شریعت الله هستیم، بخصوص در مورد کفار محارب خارجی و تمام خائنین و مرتدینی که در اختیار این کفار محارب خارجی قرار گرفته اند و برایمان فرق ندارد الله خودش با بیماری و زلزله و صاعقه و سیل و طوفان آنها را از بین می برد یا با لگد یک الان و یا توسط سگ یا تصادف رانندگی یا در عامل دیگری، و یا این دشمنان توسط خودشان از بین می روند یا توسط مومنین اهل دعوت و جهاد، برای ما مهم نابودی این دشمنان است.

حالا، در این راستا، مسئولین قضائی دارالاسلام ایران تشخیص داده اند که فلان آخوند یا مولوی نیز با سخنان و اعمالش به نفع کفار محارب خارجی و اپوزیسیون سکولار و مرتد ایرانی خارج نشین فعالیت می کند و آنها را احضار می کند؛ مولوی عبدالحمید در همین نماز جمعه مدعی است این احضارها به خاطر «مسائل پیش‌پاافتاده» است. اگر چنین است، چرا به جای کلی‌گویی، دلیل اصلی احضار این افراد را برای افکار عمومی و جامعه اهل‌سنت روشن نمی‌کنید؟

آیا اتهام این افراد ارتباط با جریانات معاند، جاسوسی برای بیگانگان یا تحریک به فتنه‌گری علیه امنیت دارالاسلام است یا مسائل سلقیه ای و اذیت کردنهای بی جا و … در میان است؟ عقل و بصیرت جامعه اهل‌سنت ایجاب می‌کند که ابتدا «علت» را بدانند و سپس قضاوت کنند. فرار از بیان دلیل و پناه گرفتن پشت کلمات مظلوم‌نمایانه، تنها به سود رسانه‌هایی است که دشمنی‌شان با اصل اسلام ،چه شیعه و چه سنی، بر همگان عیان است.

مولوی عیدالحمید خود را پیشوای مذهبی و پیرو امام اعظم ابوحنیفه رحمه‌الله می‌داند. اما در کجای فقه حنفی، دفاع از «اغتشاشگران سکولار» و «خائنین به دارالاسلام» مجاز شمرده شده است؟

در مذهب حنفی، حفظ امنیت دارالاسلام و پرهیز از هرگونه اقدامی که منجر به فتنه و تضعیف اقتدار دارالاسلام در برابر کفار محارب خارجی و گروه مرتدین و اهل بغی داخلی شود، از اصول قطعی است.چگونه می‌توان مدعی پیروی از فقهی بود که بر «نظم و جماعت» تأکید دارد، اما همزمان با جریانات هرزه و جاسوسان آمریکا و اسرائیل که هدفشان نابودی دارالاسلام و اشغال سرزمین مسلمین است، در یک جبهه ایستاد؟

ما هم اکنون برای پیروان مذهب حنفی نمونه ای داریم که با چشم سر آنرا می بینیم و آنهم امارت اسلامی افغانستان است که بر اسا فقه امام ابوحنیفه مدیریت می شود که اگر کسی کوچکترین حرکتی علیه امنیت ملی و مصالح نظام حاکم انجام بدهد، با سخت‌ترین و قاطع‌ترین مجازات‌های تعیین شده در شریعت الله روبرو می شود. فقط کافی است بدانید با جبهه ی بغاوت احمد مسعود و … چه برخوردی دارد.

این معقول نیست که اگر دارالاسلام ایران هم همان برخورد قضائی و شرعی را با این این مجرمین داشت آنرا «ظلم»‌نامید، اما در برابر قوانین جدی مذهب اهل سنت و جماعت خودمان در امارت اسلامی افغانستان سکوت کرد یا آن‌ها را نادیده گرفت؟ آیا این برخوردها صرفاً برای جلب رضایت مخاطبان رسانه‌های سکولارغربی  و اپوزیسیون سکولار ایرانی نیست؟

مردم و علمای دلسوز اهل‌سنت، خواهان شنیدن حقایق هستند، نه بیانیه‌های سیاسی دشمن پسند و عوام جاهل به شریعت پسند. اگر این مولوی‌ها بابت فعالیت‌های دینی و مذهبی بر اساس فقه اهل سنت و جماعت احضار شده‌اند، اسناد آن را منتشر کنید. اما اگر احضار آن‌ها بابت جرم رسانه ای و خیانت به دین، ملت و همسوئی با سرویس‌های بیگانه است که در فقه اهل سنت و جماعت مجازات خاص و مشخص و قاطع و شدید خود را دارد، دفاع شما از آن‌ها نه تنها وجهه شرعی ندارد، بلکه ضربه‌ای مهلک به جایگاه مولوی گری و و اهل‌سنت و شریعت گرائی در ایران و خدمت به اسلامی آمریکائی و ضد شریعت است.

ای کاش مولوی عبدالحمید به جای تبدیل شدن به تریبونی برای جریانات سکولار و ضد قانون شریعت الله، بر اساس همان فقهی که مدعی‌اش هست (فقه حنفی)، مصلحت امت و وحدت دارالاسلام را بر خوش‌آمد بیگانگان ترجیح می‌داد.

 مردم اهل سنت حق دارند با دلیل و مستندات شرع پسند بدانند پشت پرده‌ی این احضارها چیست و آیا شما واقعاً از مظلوم دفاع می‌کنید یا از مهره‌های نفوذی؟


[1]  سديد: سد: بستن و اصلاح كردن «سد الثلمة: اصلحها و وثّقها» قول سديد: سخن صواب و محكم كه باطل را در آن راهى نيست/  «قول سديد» سخنى است كه در آن سستى و لغو و دروغ و نفاق نباشد. سخنى كه همچون سدّى محكم، جلو شكّ و شبهه و فساد را بگيرد.

شفافیت و مستند گوئی حلقه‌ی مفقوده در کلی گوئی ها و لفاظی‌های رسانه‌پسند مولوی عبدالحمید

شفافیت و مستند گوئی حلقه‌ی مفقوده در کلی گوئی ها و لفاظی‌های رسانه‌پسند مولوی عبدالحمید

کاتب: سلیمان عبدالرحمن

الله جل جلاله در برابر توهمات بی پایه و اساس کفار نصرانی و یهودی می فرماید: وَقَالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كَانَ هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ ۗ تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ ۗ  (و گفتند: هرگز کسی وارد بهشت نمی شود مگر آنکه یهودی یا نصرانی باشد، این دروغ ها و اباطیل آنان است؛) قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ  (بقره/111) بگو: اگر راستگویید دلیل و برهان خود را بیاورید.

یعنی، الله جل جلاله به مومنین یاد می دهد که فقط تابع دلیلی مستند باشند نه توهمات و کلی گوئی های عامه پسند. در مسائل شرعی دلیل تنها در منابع شرعی است و در مسائل تجربی نیز، دلیل باید عینی و واضح و آشکار برای همه می باشد.

با این وجود می بینیم که مولوی عبدالحمید باز هم در موضع‌گیری اخیر خود در نماز جمعه ی 11 اردیبهشت 1405ش، بدون اشاره به جزئیات و حقایق، احضار برخی خطبا به دادگاه ویژه روحانیت را ناشی از «بهانه‌های پوچ» و «مسائل پیش‌پاافتاده» خوانده‌اند. این رویه، تکرار همان الگوی محکومیت‌های کلی است که ایشان در جریان آشوب‌های هرزه ها ی سکولار و خائنین گذشته و در دفاع از جریان‌های سکولار و نفوذی‌های بیگانه در پیش گرفته بودند.

مولوی باید پاسخ دهد، ما مردم عادی از جریان مسائل دادگاهی مولوی ها و به طور کلی از جریان دادگاهی شیخها و آخوندها و ماموستاها در دادگاههای ویژه ی روحانیت بی اطلاع هستیم، اگر دلایل احضار این افراد واقعاً «پوچ» است، چرا شجاعانه و با جزئیات، موارد اتهامی آن‌ها را برای مردم بیان نمی‌کنید؟

عقل بیدار و شریعت گرای اهل‌سنت نمی‌پذیرد که بدون دانستن علت، قضاوت کند. آیا اتهام این افراد، تحریک به تفرقه، همکاری با عناصری که امنیت ملی دارالاسلام را در شرایط جنگی و عادی هدف قرار داده‌اند، یا پیوند با شبکه‌های کفار محارب و معاند و اپوزیسیون سکولار و مرتد خارج‌نشین است؟ صِرف ادعای «پیش‌پاافتاده بودن»، وقتی با اسناد امنیتی و قضایی روبه‌رو می‌شویم، بیشتر به یک «فرار رسانه‌ای» شبیه است تا یک دلسوزی مذهبی و نوعی  تناقض در دفاع از «ارزش‌ها» و از آشوبگران سکولار و خطبای حاشیه‌ساز را می رساند تا حرکت بر اساس شریعت الله.

مولوی عبدالحمید پیش از این نیز در برابر برخورد قانونی حاکمیت با اغتشاشگران هرزه‌ی سکولار و جاسوسان اسرائیل و آمریکا، مواضعی مشابه داشت. گاهی انسان تعجب می کند زمانی که همه ی کفار بر اساس عقاید خود با قضایا برخورد می کنند چگونه یک عالم دینی که مدعی پیروی از قرآن و سنت نبوی است، می‌تواند میان «دفاع از دین» و «هم‌صدایی با کفار آمریکائی – صهیونی و اپوزیسیون سکولار و مرتد داخلی به عنوان دشمنان خونی قوانین شریعت اسلام» جمع کند؟ حمایت از کسانی که در حمایت از جنگ کفار محارب خارجی به دارالاسلام و وطن و ملت خیانت می‌کنند، در هیچ کجای شریعت جایگاهی ندارد.

بر این اساس است که  ترازوی مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله نیز مجازات فتنه‌انگیزان است نه دفاع از آنها.

اگر ملاک مولوی عبدالحمید فقه امام اعظم ابوحنیفه رحمه الله است، باید بداند که در این فقه، و در این شرایط جنگی که کفار محارب بر دارالاسلام تحمیل کرده اند، حفظ «دارالاسلام و نظام جامعه» و جلوگیری از «بغی» از اوجب واجبات است.

در فقه حنفی، برای کسانی که با زبان و خطابه، امنیت دارالاسلام را به خطر می‌اندازند و در زمین کفار محارب خارجی و مرتدین بازی می‌کنند، سنگین‌ترین تعزیرات در نظر گرفته شده است.امام ابوحنیفه رحمه الله هرگز اجازه نمی‌داد که از لباس مولوی گری برای سست کردن پایه‌های اقتدار امت اسلام و دارالاسلام در برابر کفار محارب خارجی و مرتدین داخلی و حتی در برابر منحرفینی چون مرجئه استفاده شود.

مولوی عبدالحمید اگر دقت کند همین الان یک آینه‌ی عبرت برایش وجود دارد: امارت اسلامی افغانستان و فقه حنفی

پس می توانیم به مولوی عبدالحمید بگوئیم شما که همواره تمایل خود را به ساختار امارت اسلامی افغانستان نشان داده‌اید، خوب می‌دانید که در آنجا که بر اساس فقه حنفی اداره می‌شود برخورد با «مفسدین فی‌الارض» و کسانی که علیه مصالح نظام حاکم سخن بگویند یا با بیگانگان در ارتباط باشند، چگونه است.

اگر این خطبا و مولوی‌هایی که شما از آن‌ها دفاع می‌کنید، در کابل یا قندهار مرتکب چنین تحریکاتی می‌شدند، آیا با آن‌ها با رأفت دادگاه‌های مشهد برخورد می‌شد؟ یقیناً خیر؛ آن‌ها با بدترین و قاطع‌ترین مجازات‌ها روبه‌رو می‌شدند. پس چگونه است که در ایران، اجرای قانون را «تندروی» می‌نامید اما در جای دیگر آن را «اجرای شریعت»؟

دوران سخنان کلی و «رسانه‌پسند» که برای خوش‌آمد شبکه‌هایی نظیر اینترنشنال و بی‌بی‌سی و کلمه ایراد می‌شود، گذشته است. اهل‌سنت غیور و با بصیرت و شریعت گرا، تفاوت میان «عالم مصلح» و «فعال سیاسی جناحی» و «اسلام آمریکائی – صهیونی جدید» را می‌فهمند.

باید به مولوی عبدالحمید گفته شود اگر صادق هستید، ابتدا دلایل احضار را شفاف بگویید تا مشخص شود آیا این احضارها برای صیانت از دین و امنیت دارالاسلام بوده است یا خیر؟ بعد حکمی که بر این افراد صادر شده است بر اساس قرآن و حدیث و فقه مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله صحیح است یا خیر؟

اگر به این شکل واقعیت را روشن کنید همه ی ما نیز در کنار حق خواهیم بود که شریعت الله است، در غیر این صورت، این مظلوم‌نمایی‌ها تنها پوششی برای حمایت از کسانی است که آگاهانه یا ناآگاهانه، در پازل دشمنان قسم‌خورده‌ی این آب و خاک بازی می‌کنند.

مولوی عبدالحمید و فرار به جلو با واژه‌ی «تندروی» و تمرکز بر مسائل داخلی در سایه اغماض نسبت به کفار محارب خارجی و مزدوران داخلی آنها (2)

مولوی عبدالحمید و فرار به جلو با واژه‌ی «تندروی» و تمرکز بر مسائل داخلی در سایه اغماض نسبت به کفار محارب خارجی و مزدوران داخلی آنها (2)

کاتب: محمد اسامه

این را نیز می دانیم که در فقه مذهب حنفی، «مصلحت عامه» بر «مصلحت شخصی یا گروهی» مقدم است. بدون دلیلی از قرآن و احادیث صحیح، مشغول کردن افکار عمومی به احضار چند فرد به دادگاه و «پیش‌پاافتاده» خواندن ریشه‌های قضایی، در حالی که آمریکا و دشمن صهیونیستی در حال پیشروی در قلب‌های برخی حاکمان منطقه و هنوز در فکر تدارک جنگی دیگر بر دارالاسلام ایران است، خلاف بصیرت آگاه مذهب حنفی است.

وظیفه عالم، صیانت از مرزهای اعتقادی است، نه تبدیل شدن به تریبونی برای تضعیف حاکمیت اسلامی در برابر چشمان طمع‌کار دشمنان خارجی و گروه منافقین و مزدوران داخلی.

اینکه بدون استناد به قرآن و احادیث و فقه مذهب حنفی در تعریف اصطلاح «تند روی» و بدون آشکار کردن تند روی بر اساس ادله الفقه مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله فقط ادعا شود مسائل از جانب «برخی افراد تندرو در داخل استان» شدت گرفته است، نوعی تقلیل دادن مسائل کلان به درگیری‌های حاشیه ای محلی است.

کسی که مدعی رهبری مذهبی است، نباید با ادبیاتی سخن بگوید که رسانه‌های معاند در این شرایط جنگی که نیاز به بسیج عمومی است، از آن به عنوان «شکاف بین دولت و ملت» بهره‌برداری کنند. آن هم در زمانی که صهیونیسم با حمایت آمریکای وحشی برای هر مسلمان (فارغ از شیعه و سنی) نقشه‌ی نابودی در سر دارد.

مولوی عبدالحمید گرامی، ای کاش همان‌گونه که برای احضار چند نفر به دادگاه مشهد بیانیه صادر می‌کنید، در برابر کسانی که به اتحاد مسلمین در این شرایط جنگی صدمه می زنند و راه «ذلت و عادی سازی جنایات اشغالگران» را پیش گرفته‌اند، با زبان قاطعِ قرآن و حدیث سخن می‌گفتید.

عالم بصیر کسی است که «طناب دار روی کیک صهیونیست‌ها» را ببیند و بداند که دشمن، تفاوتی میان زاهدان و غزه و تهران قائل نیست.

 پشت کردن به آرمان‌های جهادی و مشغول شدن به بازی‌های سیاسیِ داخلی انحرافی است که تنها خروجی آن، لبخند رضایت بر لبان دشمنان اسلام است به همین دلیل است که می بینم اکثرا شبکه های کفار محارب و بخصوص شبکه هایی چون «کلمه» که نماد خیانت به اهل سنت و جماعت و مزدوری برای کفار خارجی و اپوزیسیون سکولار و مرتد داخلی است سخنان مولوی عبدالحمید را در نوبتهای مختلف بازتاب می دهند.

مولوی عبدالحمید و فرار به جلو با واژه‌ی «تندروی» و تمرکز بر مسائل داخلی در سایه اغماض نسبت به کفار محارب خارجی و مزدوران داخلی آنها (1)

مولوی عبدالحمید و فرار به جلو با واژه‌ی «تندروی» و تمرکز بر مسائل داخلی در سایه اغماض نسبت به کفار محارب خارجی و مزدوران داخلی آنها (1)

کاتب: محمد اسامه

ما همیشه این مساله را در مورد اهل علم، یعنی کسانی که قرآن و حدیث صحیح رسول الله صلی الله علیه وسلم را آموخته اند در ذهن خود داریم که : إنَّ العلماءَ ورثةُ الأنبياءِ وإنَّ الأنبياءَ لم يُورِّثوا دينارًا إنما وَرَّثوا علمًا.[1] اما در همین قدم اول باید از خود بپرسیم که این شیخ یا مولوی که می بینیم از الله و رسولش صلی الله علیه و سلم (العلم) برای ما صحبت می کند یا از چیزی غیر از این؟

کسی که معیارش الله و رسول صلی الله علیه و سلم نباشد دیگر نمی توان به او گفت «عالم» بلکه فردی است مثل دیگران که بر اساس فکر و برداشت خودش و شهرتش حرف می زند نه بر اساس«العلم»

اینجاست که می توانیم از خود بپرسیم مولوی عبدالحمید در ترازوی «العلماءَ ورثةُ الأنبياءِ» و میراث‌داری از العلم قرار دارد یا سرگرمی به حواشی رسانه پسند؟

چون، در حالی که جهان اسلام و بخصوص دارالاسلام ایران در یکی از حساس‌ترین برهه‌های تاریخی خود به سر می‌برد و دشمن صهیونیستی حتی در نمادهای خانگی خود (مانند کیک طناب دار) خوابِ نابودی مسلمانان را می‌بیند، شاهد آن هستیم که جناب مولوی عبدالحمید به جای بسیج امت علیه دشمن کافر محارب غاصب، بر طبل اختلافات داخلی و شکایت از «دادگاه ویژه روحانیت» و «افراد تندرو در استان» می‌کوبد.

مولوی گرامی، احضار چند تن از مولوی ها به دادگاه مشهد که امری حقوقی و داخلی است چگونه در ترازوی اهمیت، هم‌وزن یا فراتر از «نسل‌کشی در غزه» و «آنهمه جنایت کفار محارب خارجی و خائنین داخلی در ایران» قرار می‌گیرد؟

قرآن کریم می‌فرماید: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»؛ اما این اصلاح و فریادگری باید بر اساس قرآن و حدیث صحیح و دلیل عینی باشد نه با کلی گوئی و شایعه پراکنی و به قیمت نادیده گرفتن دشمن اصلی کافر محارب خارجی و مزدوران داخلی آنها تمام شود. متهم کردن نیروهای وفادار به دارالاسلام در داخل به «تندروی»، آنهم بدون استناد به قرآن و احادیث صحیح رسول الله صلی الله علیه وسلم، دقیقاً همان ادبیاتی است که دشمنان فرامنطقه‌ای برای تضعیف بنیه دفاعی مومنین به کار می‌برند.

الله جل جلاله می فرماید: وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ (آل عمران/133) و به سوی آمرزشی از پروردگارتان و بهشتی که پهنایش [به وسعتِ] آسمان ها و زمین است بشتابید؛ بهشتی که برای پرهیزکاران آماده شده است.

پس در اینجا و آیات مختلف دیگر و در سیره ی رسول الله صلی الله و علیه وسلم و صحابه ی کرام رضی الله عنهم اجمعین نوعی مسابقه و تند روی در عمل کردن به شریعت الله را می بینیم؛ آنچه در شریعت الله مذموم است «انحراف از مسیر» شریعت الله است که گاه در قالب غلو و افراط دیده می شود و گاه در قالب تفریط و شل روی و سستی؛ که باز در هر دو مورد معیار جهت تشخیص انحراف باز «قرآن و پیامبر» صلی الله علیه وسلم است نه نظر شخصی دیگران.  

شما کسانی را در داخل استان «تندرو» می‌نامید که مانع از اجرای جنگ روانی و پروژه‌های نفوذ دشمنان و مانع از عادی سازی اشغالگری می‌شوند. اما آیا از دیدگاه فقهی، ایستادگی در برابر نفوذ کفار محارب خارجی و گروه منافقین داخلی تندروی است؟

همه می دانیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم هم در برابر کفار محارب و هم در برابر گروه منافقین داخلی صلابت محض داشتند چون دستور الله بود که: يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ ۚ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ (توبه/73) ای پیامبر! با کافران و منافقان به جهاد برخیز و نسبت به آنان سخت گیری کن [و درشت خو باش]؛ و جایگاهشان دوزخ است؛ و دوزخ بد بازگشت گاهی است.

آیا عمل به آیاتی شبیه به این آیه «تند روی» است؟ اگر ایستادگی بر اصول شریعت و مبارزه با کفار محارب اشغالگر و گروه منافقین داخلی که اکثراً به عنوان ستون پنجم و مجریان جنگ روانی این کفار محسوب می شوند «تندروی» نامیده شود، پس طبق این گفتمان، جهاد و مبارزات رسول الله صلی الله علیه وسلم و صحابه و مجاهدین تاریخ اسلام را چه خواهید نامید؟ چرا حتی زمانی که دشمن صهیونیستی طناب دار را جشن می‌گیرد، کلمه‌ی «تندروی» را برای آن‌ها به کار نمی‌برید، اما برای دلسوزان داخلی دارالاسلام، از این واژه استفاده می‌کنید؟

امام ابوحنیفه رحمه‌الله مثل سایر ائمه گفتند : «إِذَا صَحَّ الْحَدِيثُ فَهُوَ مَذهَبِي». این سخن شما بر اساس کدام حدیث صحیح است؟ چون حدیث صحیح در این شرایط جنگی و سایر شرایط زندگی ما را به وحدت در برابر کفار محارب فرا می‌خواند.


[1]  رواه الترمذي وغيره وصححه الألباني

اپوزیسیون سکولار ایران و اینکه سرزمینی چگونه از دارالاسلام تبدیل به دارالکفر ( طاری) می شود؟ (۲)

اپوزیسیون سکولار ایران و اینکه سرزمینی چگونه از دارالاسلام تبدیل به دارالکفر ( طاری) می شود؟ (۲)

ارائه دهنده: نذير احمد بلوچ

التّمرتاشي الحنفي مذهب هم در «تنوير الأبصار» ضمن اشاره به این سه شرط زمانی که در مورد شرط سوم و مساله ی امنیت « مسلمٌ أو ذميٌّ آمنًا بالأمانِ الأوّلِ » صحبت می کند ( تنوير الأبصار المطبوع مع الحاشية (۴/۱۷۴) ) دقیقاً در اینجا به امنیت خاصی اشاره می کند که در سایه ی قانون شریعت الله ایجاد شده و این امنیت خاص هم یکی از نشانه های تحکیم قانون شریعت الله و حاکمیت و غلبه و قدرت مسلمین بوده است. به همین دلیل می بینیم که السّرخسي حنفی رحمه الله در “شرح السِّيَر الكبير”:می گوید: “«فَإِنَّ دَارَ الْإِسْلَامِ اسْمٌ لِلْمَوْضِعِ الَّذِي یکونُ تَحْتَ یدِ الْمُسْلِمِینَ، وَ عَلَامَةُ ذَلِك أَنْ یأْمَنَ فِیهِ الْمُسْلِمُونَ». ( سرخسی، محمد، شرح سیر الکبیر، ج۱، ص۱۲۵۳) دار الاسلام اسم مکانی است که تحت‌سیطرۀ مسلمانان باشد، و علامت آن این است که مسلمین در آن در امنیت باشند.
پس اگر می بینیم که پس از انعقاد پیمان صلح حدیبیه مسلمین در مکه در امور شخصی دارای امنیت کامل می شوند یا در حبشه مسلمین مهاجر در امور عبادی شخصی دارای امنیت کامل می شوند این امنیت به تنهائی باعث دادن صفت دارالاسلام به مکه ی قبل از فتح و حبشه نمی گردد، بلکه این سرزمینها همچنان با وجود چنین امنیتی دارالکفر باقی ماندند، و این امنیت به تنهائی این سرزمینها را تبدیل به دارالاسلام نکرد، چون در این سرزمینها قانون و قدرت حاکمیت و غلبه با کفار بود نه مسلمین .
امام سرخسی حنفی رحمه الله از ابی یوسف شاگرد ابوحنیفه و محمد بن حسن شیبانی از بزرگان مذهب حنفی روایت می کند که بمجرد برتری یافتن احکام کفار بر سرزمینی و غلبه و حاکمیت کفار بر آن چنین سرزمینی تبدیل به دارالکفر می گردد . ( المبسوط للسرخسي، جـ ۱۰ صـ ۱۱۴) الكاساني در «بدائع الصنائع» یکی دیگر از بزرگان مذهب حنفی به همراه سایرین هم چنین دیدگاهی را نقل می کنند. ( بدائع الصنائع ۷/۱۳۰ : ۹/۴۳۷۵ )
در این صورت امام محمد بن حسن شیبانی و امام ابویوسف نزیکترین شاگردان امام ابوحنیفه رحمه الله، و سایر یزرگان مذهب حنفی چون «کاسانی» ( بدائع الصنائع للكاساني، ۹/ ۴۳۷۵،) و… بدون در نظر گرفتن شروط سه گانه، مناط و معیار و ملاک حکم دار و سرزمین را نوع «قانون و حکم»ی دانسته اند که بر آن سرزمین اجرا می شود و فتوا داده اند که: «دارالاسلام با ظهور احکام کفر در آن تبدیل به دارالکفر می شود». حکم دار (سرزمین) تابع احکامی است که بر آن حاکم است و تسلط دارد، پس اگر احکامی که بر آن مسلط است احکام کفر باشد آن سرزمین دار الکفر است. ( بدائع الصنائع للكاساني ج۸ص۴۵۴ )

ای جوان بلوچ، آیا می دانی برای چه با اپوزیسیون سکولار و مرتد ایرانی هم جبهه ای شده ای؟

آیا می دانی اگر جامعه ای بر اثر خون تو تبدیل به دارالکفری سکولار شود چند سال طول می کشد تا برداشته شود؟

آیا می دانی در تمام این سالها هر چه فساد و جنایت توسط این حاکمیت صورت گیرد تو هم در این مفاسد شریکی حتی اگر مرده باشی؟

پس، اگر به ایمان و قیامت خودت اهمیت می دهی از این جرم بزرگ دوری کن.

اپوزیسیون سکولار ایران و اینکه سرزمینی چگونه از دارالاسلام تبدیل به دارالکفر ( طاری) می شود؟ (۱)

اپوزیسیون سکولار ایران و اینکه سرزمینی چگونه از دارالاسلام تبدیل به دارالکفر ( طاری) می شود؟ (۱)

ارائه دهنده: نذير احمد بلوچ

آنهایی که خبر ندارند که گروههایی چون جبهه مبارزین مردمی یا انصار الفرقان که با اپوزیسیون سکولار و مرتد ایرانی برای چه تلاش می کنند به این منابع فقهی مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله نگاه کنند.

همه می دانیم که اینها با تمام شعارهای شبه اسلامی و قومیتی و سکولاریستی و… که می دهند با کمک کفار محارب تنها یک هدف می خواهند: تشکیل حاکمیتی با قوانین سکولاریستی بر ایران.
این کار مذهب حنفی چه حکومت دارد؟ :
محمد بن حسن شيبانی رحمه الله می گويد: سرزمين با اجراء حکم مسلمانان در آنجا به دارالإسلام تبديل می شود و اگرحکم غير مسلمين جاری شود پس اين سرزمين دارالحرب می شود. (شرح السير الکبير ۵/۲۱۶۵)
کاسانی رحمه الله می گوید: سرزمين دارالکفر می شود با آشکار شدن احکام كفر در آنجا. (بدائع الصنائع ۷/۱۳۰) با این وجود بسیاری از فقها در مذهب حنفی جهت تبدیل شدن دارالاسلام به دارالکفر سه شرط گذاشته اند:
۱- احکام و قوانین کفر بر آن حاکم شوند.
۲- از هر جهت به دارالکفر متصل شود.
۳- در آن مسلمان و اهل ذمی دارای همان امنیت اولش نباشد.
ابن عابدین حنفی رحمه الله، نظر امام ابوحنیفه رحمه الله را در این مورد بیان می کند و می گوید: دارالاسلام با شروطی چون: شهرت اجرای احکام کفر، ممانعت از اجرای احکام اسلام، اتصال به دارالکفر و ارتداد ساکنین، به دارالکفر تبدیل می شود ؛ ( ابن­عابدين، محمد امین، رد المحتار على الدر المختار، ج۴، ص۱۷۵٫ ) در واقع این دسته از علمای موجود در مذهب امام حنفیه رحمه الله فقط در صورت وجود سه شرط مذکور، منطقه ای از دارالاسلام را دارالکفر می دانند.
یعنی در نگاه این دسته از حنفی ها سرزمینهائی چون ترکستان شرقی و سرزمینهای اسلامی هند که هر سه شرط در آنها وجود دارد تبدیل به دارالکفر شده اند اما سرزمینهایی چون ترکیه و سرزمینهای اشغالی تحت حاکمیت رژیم صهیونیستی و غیره که احکام و قوانین کفر بر آنها حاکم شده است و در آنها مسلمین پایبند به قانون شریعت الله و حتی ذمی های پایبند به قوانین شریعتهای خودشان هم از همان امنیت موجود در دارالاسلام برخوردار نیستند باز دارالاسلام محسوب می شوند و جزو دارالکفر محسوب نمی شوند چون این سرزمینها به دارالکفر های اصلی از هر جهت متصل نیستند.
بر این اساس ابن عابدین حنفی رحمه الله فتوا می دهد که جبل دروز در سوریه باز دارالاسلام است هر چند که احکام کفری دروز بر آن جاری می شود و حاکمیت هم در دست خودشان است چون یکی از این شروط یعنی شرط دوم که متصل شدن به دارالکفر است تحقق پیدا نکرده و اینها تحت حاکمیت رهبران ما هستند و سرزمینهای اسلام از هر طرف سرزمین آنها را احاطه کرده و هر زمان که رهبریت بخواهد می تواند احکام شریعت الله را بر آنها پیاده کند

ایران دارالاسلام است و دفاع از آن در برابر کفار محارب خارجی فرض عین

ایران دارالاسلام است و دفاع از آن در برابر کفار محارب خارجی فرض عین

ارائه دهنده: نذیر احمد بلوچ


این مطالب با توجه به مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله برای شما ارسال شده است؛ لطفاً با دقت مطالب را مطالعه کنید و بعد از فهم مطالب حرف بزنید، اگر در فهم مطالب مشکلی بود بپرسید، کسانی که آگاهی هائی داشته باشند می توانند پاسخ دهند.
در هر صورت به خاطر جهالت و کینه ی نابجا عدالت و انصاف را کنار نزنید و سخنی نگوئید که توهین به بزرگان مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله نیز محسوب شود.
تعریف دارالاسلام در مذهب حنفی :
السرخسی حنفی مذهب رحمه الله از بزرگان این مذهب چون ابویوسف و محمد شیبانی رحمهما الله نقل می کند که دار الاسلام یعنی: هر جائی که در آن حکم اسلام حاکم باشد «وَكُلُّ مَوْضِعٍ كَانَ الظَّاهِرُ فِيهِ حُكْمُ الْإِسْلَامِ ( المبسوط ۱۲-۲۵۸) السرخسی رحمه الله در جای دیگری می گوید: و سرزمینی با اجرای احکام و قوانین اسلامی تبدیل می شود به «دارالمسلمین» سرزمین مسلمین(السیر الکبیر ۵/۲۱۹۷) .
الکساني رحمه الله نیز می گوید: هر «دار» يا به اسلام مضاف می گردد يا به كفر، و دار به اسلام اضافه می شود هنگامی كه در آن احکام اسلام تطبيق شود، و به كفر اضافه می شود هنگامی كه در آن احکام كفر تطبيق شود،… زيرا ظهور اسلام و يا كفربخاطر ظهور احکامشان است . (بدائع الصنائع للکاسانی ۹/۴۳۷۵)/
ابن عابدين حنفی مذهب می گوید: دارالحرب تبدیل به دارالاسلام می شود با اجراء کردن احکام اسلامی در آن. (الدر المحتار ۴/ ۳۵۶ )
الكاساني در “بدائع الصّنائع” می گوید: در بین اصحاب ما (یعنی در بین حنفی مذهبها) در اینکه دارالکفر با مسلط شدن احکام اسلام تبدیل به دارالاسلام می شود اختلافی وجود ندارد.
به این شکل حنفی ها در تعریف دارالکفر هم می گویند: سرزمينی كه در آنجا امر و حکم رئيس كافران جاری می شود و در آنجا مسلمانان از كفار می ترسند، بنابراين دارالکفر آن سرزمينی است كه در آنجا سلطان برای حاكم مسلمان نيست (یعنی حکومت اسلامی وجود ندارد) و غلبه در آنجا برای احکام کفر است. (اصطلاحات الفنون۲/۲۶۵، و المبسوط ۱۰/۱۱۴)
در جمع بندی آیات قرآن و سنت صحیح رسول الله صلی الله علیه وسلم و اقوال مختلف اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم و آراء مذاهب مختلف اسلامی به نکته ی حساس، مهم، قابل توجه و برجسته ای پی بردیم و آنهم اینکه: مناط، معیار و ملاک واحدی برای تعیین «دارالکفر» یا«دارالاسلام» بودن سرزمینی وجود دارد به نام «قانون» و «حاکمیت» که به دنبال خود اطاعت زیر دستان و تعیین مجازت و پاداش این زیر دستان را نیز به همراه دارد، و این یعنی همان مفاهیم و محتوای چهار گانه ی دین که عبارت بودند از: ۱- قدرت حکومتی ۲- قانون و برنامه ۳- اطاعت و فرمانبرداری ۴- مجازات و پاداش .
حالا در سرزمینی که این چهار معنی و محتوای دین، مختص دین «اسلام» است و توسط مسلمین رهبری می شود«دارالاسلام» است و سرزمینی هم که این ۴ معنی و محتوای دین مختص «کفر» است و توسط یکی از «کفار۶گانه» ی آشکار یعنی: ۱- الَّذِينَ هَادُوا ۲- وَالصَّابِئِينَ ۳- وَالنَّصَارَىٰ ۴- وَالْمَجُوسَ ۵- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین یا به زبان امروزین سکولاریستها) و ۶- مرتدین [ ۷- وحتی توسط مسلمانی چون نجاشی رضی الله عنه] اداره می شود «دارالکفر» است.
پس «قانون و حکم» و «سلطه و حاکمیت» معیار و ملاک تشخیص «دارین» در دنیا می شوند و آنچه که به عنوان خون در رگ حاکمیت جریان پیدا می کند و به آن حیات می دهد «قانون و حکم» است و «قانون و حکم» مناط، ملاک و معیار زیر بنائی جهت تشخیص «دارالاسلام» از «دارالکفر» می شود.

قانون اساسی ایران را نگاه کنید تا بدانید بر اساس یکی از مذاهب اسلامی است .

تلبیس، دروغ‌سازی و افترا بر تاریخ اسلام  وتحریفات سیره نبوی توسط مولوی عبدالحمید (2)

تلبیس، دروغ‌سازی و افترا بر تاریخ اسلام  وتحریفات سیره نبوی توسط مولوی عبدالحمید (2)

کاتب: مولوی محمد رخشانی بادینی

تاریخ گواهی می‌دهد که پس از اسلام آوردن مردم طائف، رسول الله صلی الله علیه وسلم به آن‌ها اجازه نداد بت «لات» را حفظ کنند. ایشان مغیره بن شعبه را مأمور کرد تا با تبر، بت‌خانه بزرگ طائف را ویران کنند. رسول الله صلی الله علیه وسلم حتی برای یک روز هم حضور معبد مشرکان را در سرزمین‌های اسلامی تحمل نکرد.

 ای مولوی، چرا با دروغ‌های سکولارپسند، سیره قاطع رسول الله صلی الله علیه وسلم در برابر کفار مشرک(سکولار) را تحریف می‌کنید؟

بزرگترین شاهد کذب بودن سخنان مولوی عبدالحمید، روز فتح مکه است. رسول الله صلی الله علیه وسلم به محض ورود به کعبه، ۳۶۰ بت را که مورد احترام مشرکان بود، یکی پس از دیگری واژگون کرد و فرمود: « جاءَ الحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ ».

ایشان به خالد بن ولید دستور داد تا بت «عزی» را نابود کند و به عمرو بن عاص فرمان داد بت «سواع» را درهم شکند. اگر ادعای شما درست بود، رسول الله صلی الله علیه وسلم باید آن بت‌ها را به حال خود رها می‌کرد.

تلبیس شما در اینجاست که آگاهانه یا جاهلانه، حکم «اهل کتاب» (یهود، نصاری) و مجوس و صابئین را با «مشرکان»(سکولاریستها) خلط کرده‌اید.

در اسلام، تنها معابد اهل کتاب و شبه اهل کتاب که با مسلمانان پیمان (ذمه) داشتند محترم شمرده می‌شد، اما برای کفار سکولار(مشرک) در جزیرةالعرب هیچ جایگاهی وجود نداشت. شما با این سخنان، در حال ترویج یک نسخه از «اسلام سکولار» هستید که با حقایق وحی و تاریخ فرسنگ‌ها فاصله دارد.

ای پیرمرد، چرا دهان به دروغ می‌گشایی و به ساحت مقدس رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحاب بزرگوارش افترا می‌بندی؟ آیا برای خوش‌آمد جریان‌های سکولار و رسانه‌های کفار سکولار بیگانه، حاضر شده‌ای دینت را بفروشی؟ تاریخ اسلام بازیچه افکار منحرف شما نیست.

سیره رسول الله صلی الله علیه وسلم سیره مبارزه با کفار و بخصوص با کفار سکولار(مشرک) و استقرار توحید بود، نه تسامح با بت‌پرستی و پلیدی.

بترسید از روزی که در محضر همان پیامبری حاضر شوید که با تبر توحید، بت‌خانه‌ها را ویران کرد، در حالی که شما امروز سعی دارید آن بت‌خانه‌ها را در تاریخ تطهیر کنید.