ضرر همگانی جنگ و بدخواهان مورد نظر مولوی عبدالحمید
کاتب: عبدالملک اربابی مکرانی
مولوی عبدالحمید با اشاره به تحولات نظامی منطقه و جنگ دارالاسلام ایران با کفار محارب و اشغالگر خارجی به رهبری آمریکا و رژیم صهیونیستی می گوید: «جنگ به ضرر تمام کشورهای منطقه و به سود بدخواهان خاورمیانه است.» اگرچه این سخن در لایه نخست با لعاب صلحطلبی تزیین شده است، اما از منظر فقه مقاومت در برابر کفار محارب و اشغالگر خارجی و مبانی جهاد اسلامی، با چالشها و تناقضات بنیادینی روبرو است.
در شرایطی که بر اساس نصوص صریح دینی، دفاع از سرزمینهای اسلامی در برابر اشغالگران آمریکائی – صهیونی «فرض عین» است، تقلیل دادن این دفاع مقدس به «یک جنگ ضررده»، شائبه مقایسه مدافعان دین و وطن با متجاوزان کافر و محارب خارجی را ایجاد میکند.
یکی از محکمترین قواعد فقهی در تمام مذاهب اسلامی این است که هرگاه بلاد مسلمین مورد تهاجم و اشغال دشمن قرار گیرد، جهاد دفاعی بر تکتک مسلمانان فرض عین میشود.. زمانی که دشمن آمریکائی – صهیونیستی و حامیان غربی و غربی آنها زبان اسلحه را تنها راه مفاهمه میدانند، توصیف دفاع مشروع امت اسلامی به عنوان «جنگی که به سود بدخواهان است»، نوعی تضعیف اراده مجاهدان و خلط مبحث میان «متجاوز» و «مدافع» تلقی میشود.
آیا بدخواهان همان مدافعین دین و وطن هستند؟
اگر منظور از بدخواهان، رژیمهای اشغالگر و قدرتهای فرامنطقهای مانند آمریکا باشند، تاریخ اثبات کرده است که آنها هرگاه اراده مجاهدانه و ایستادگی مقاومت را پیشروی خود ندیدهاند، به پیشروی و اشغالگری بیشتری دست زدهاند؛ بنابراین جنگ دفاعی اتفاقاً مخلّ منافع آنان است، نه به سودشان. اما اگر تریبونهای مذهبی با ادبیاتی دوپهلو، محور مقاومت و جانبرکفان دفاع از میهن اسلامی را عامل تنش و سودرسان به بدخواهان معرفی کنند، این موضع عملاً انحراف از اصول مسلم قرآنی در حمایت از مظلوم و ایستادگی در برابر کفار محارب و اشغالگر خارجی خواهد بود.
بررسی تحولات فلسطین، لبنان و یمن و کل منطقه غرب آسیا نشان میدهد که هرگاه امت اسلامی به سمت گزینههای سازش و دیپلماسی التماسی حرکت کرده، دستاوردی جز تخریب بیشتر و جریتر شدن دشمن داشته است. دشمنی که بیمارستانها، مساجد و مکاتب را با تسلیحات پیشرفته هدف قرار میدهد، صلحطلبی یکجانبه را به عنوان ضعف قلمداد میکند. در این شرایط، وظیفه رهبران مذهبی آن است که روحیه جهادی و صلابت امت را تقویت کنند، نه اینکه با بیانات تضعیفکننده، دفاع مشروع در برابر اشغالگر را زیر سوال ببرند.
علمای ما گفته اند: «الْجِهَادُ فَرْضُ كِفَايَةٍ… فَإِنْ هَجَمَ الْعَدُوُّ فَهُوَ فَرْضُ عَيْنٍ»؛ جهاد در حالت عادی فرض کفایه است، اما اگر دشمن به بلاد اسلامی هجوم آورد، بر تکتک مسلمانان فرض عین میشود. و وجوب خروج همگانی بدون قید و شرط صراحتاً ذکر شده است که وقتی دشمن به مرزهای اسلام حمله کند، فرض عین بودن جهاد به گونهای است که: «تَخْرُجُ الْمَرْأَةُ بِغَيْرِ إذْنِ زَوْجِهَا وَالْعَبْدُ بِغَيْرِ إذْنِ مَوْلَاهُ» زن بدون اذن شوهر و بنده بدون اذن مالک خود برای دفاع خارج میشوند.
این فتوای قاطع نشان میدهد که در فقه حنفی، هیچ مصلحتسنجی شخصی یا رویکرد سازشطلبانهای نمیتواند تکلیف دفاع را ساقط کند.
پس استراتژی «نفی جنگ به هر قیمت» آنگونه که در سخنان مولوی عبدالحمید بازتاب یافته، در شرایط هجوم همهجانبه اشغالگران آمریکائی – صهیونی به دارالاسلام ایران و سایر سرزمینهای اسلامی، فرمولی ناکارآمد و در تضاد با تکالیف قطعی شریعت است. جنگی که برای دفع فتنه و رفع اشغالگری شکل میگیرد، نه تنها ضرر نیست، بلکه مایه عزت، حیات و صیانت از ناموس و خاک امت اسلامی است. حقیقت غیرقابلانکار آن است که مدافعین دین و وطن، حافظان اصلی امنیت خاورمیانه هستند و هرگونه برابر دانستن دفاع مشروع آنان با تجاوزگری بدخواهان واقعی، بازی در زمین رسانهای دشمنان اسلام محسوب میشود.