جنگ نرم جریان سکولار زده و سوء استفاده از وضع تولید شده توسط دشمنان خارجی برای فروپاشی دارالاسلام در میان اهل سنت ایران (2)
به قلم: محمد اسامه
مولوی عبدالحمید با اشاره بر اینکه «حکومت اسلامی نمیتواند رفاه ایجاد کند»، در واقع دارد به جوانان احساساتی میگوید: «برای رسیدن به رفاه، باید از دین و حاکمیت اسلامی عبور کرد.» این همان مسیری است که آمریکا و صهیونیسم برای «ضربه زدن به دارالاسلام » و (Secularization) از نسل جدید مسلمان دنبال میکنند، یعنی تبدیل جوان مومن به یک «سکولار یا سکولار زده ای» که تنها به دنبال مسائل مادی است.
واضح است که «اسلام آمریکایی» که سید قطب رحمه الله و دیگران از آن صحبت کرده اند مقصد نهایی مروجان گرایشات سکولاریستی در میان مسلمین است و این رویکرد، یک توطئهی دو مرحلهای است:
مرحله اول: ایجاد نارضایتی اجتماعی از طریق بزرگنمایی مشکلاتِ اقتصادی و نسبت دادن آن به «ماهیت حکومتِ اسلامی». در حالی که برای همگان واضح و آشکار است که آمریکا و شرکایش هم اکنون از مسببین اصلی این محاصره ی شبیه «شعب ابی طالب» و «جنگ خندق یا جنگ احزاب» بر دارالاسلام ایران هستند.
مرحله دوم: هدایت این نارضایتی به سمت «ضدیت با حاکمیت بر دارالاسلام» و در نهایت، پذیرش خواسته های آمریکا و بخصوص پذیرش «سکولاریسم» به عنوان تنها راه نجات.
وقتی جوانان مسلمان، به دلیل فشارهای اقتصادی، از حاکمیت بر دارالاسلام بیزار میشوند و به سمت ارزشهای غربی حرکت میکنند، در واقع «جبههی آمریکا و صهیونیسم» تقویت شده است. این یعنی پیروزیِ نهایی آمریکا و شرکایش و تضعیف جبههی اسلام از درون آنهم توسط کسانی که ادعای پرچمدار یکی از مذاهب و تفاسیر اسلامی را دارند.
در این صورت می توانیم بگوئیم که این سخنان، از نظر فقهی و سیاسی، مصداق «خیانت به امت» و «مروجی سکولاریسم» است و هر عالمی که با سوء استفاده از نیازهای مادی مردم، راه عبور از شریعت به سوی سکولاریسم را هموار میکند، در واقع در خدمت فرعونیان مدرن است و هدفش، نه اصلاح معیشت، بلکه تخریب بنیادهایِ ایمان است.
اصلاح مشکلات اقتصادی آنهم زمانی که سرزمین مسلمین در معرض جنگ خارجی است از طریق تحریک مردم به مخالفت با حاکمیت بر دارالاسلام نیست، از طریق کلی گوئی های دشمن پسند نیست بلکه از طریق تقویت ایمان مردم به جهاد با کفار محارب و اشغالگر خارجی و تقویت اتحاد مومنین و نشان دادن راهکارهای عملی برای حل این معضل است.
راهکاری عملی قابل اجرا برای این شرایط، نه کلی گوئی و شعار دادن که هر کسی بلد است.