شوراهای قومی و زبانی از دیدگاه قرآن و حدیث و دفاع جاهلانه و غدر امثال مولوی عبدالاحد خطیبزاده از بلوچهای ا.ا.افغانستان (2)
کاتب: مولوی محمد رخشانی بادینی
مولوی عبدالاحد خطیبزاده قبل از دفاع جاهلانه و از روی تعصب قومیتی از مولوی عبدالحمید می بایست ابتدا موضع گیری های مولوی عبدالحمید در برابر حکومت اسلامی و فقه امام ابوحنیفه رحمه الله در مساله ی حاکمیت و برخورد با کفار محارب و اشغالگر خارجی را بررسی می کردند و زمانی هم که یک مسئول شیعه ایرانی یا هر شخصی از هر بلوچی نقد می کند ابتدا سخنان شخص منتقد را بیاورد و بعد با دلایلی از فقه غرای مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله به پاسخ این شخص بپردازد.
مولوی عبدالاحد خطیبزاده اصلا سخنان آن مسئول حکومتی ایران را نیاورده تا بدانیم این شخص چه گفته و موضع ما باید بر اساس فقه مذهب خودمان چه باشد.
مولوی عبدالحمید اسماعیلزهی زاهدانی بخشی از دستگاه تبلیغی و جنگ روانی کفار سکولار جهانی و گروههای سکولار داخلی بر علیه شریعت گرایان شیعی و سنی شده است و حتی یک فتوای جهاد بر علیه آمریکا و اسرائیل که به ایران حمله کرده اند از او ندیده ایم و اخیرا با دعوت به ذلت و تسلیم پذیری در برابر آمریکا و اسرائیل عملاً به کفار محارب مثل آمریکا و اسرائیل کمک میکند که بر ملت ایران فشار اقتصادی بیاورند و جنگ اقتصادی آنها را موجه نشان دهد و سپس بگویند: «ببینید اگر با ما سازش نکنید، مردم فقیر میشوند.» این دقیقاً همان جنگ اقتصادی و رسانهای دشمن است.
اما متأسفانه مولوی عبدالاحد خطیبزاده بهجای رد این سخنان و تشویق بلوچها و اهل سنت به دفاع و جهاد با آمریکا و اسرائیل، از او حمایت میکند. این یعنی او از تعصب قومی و زبانی پیروی میکند، نه از قرآن و سنت و فقه امام ابوحنیفه رحمه الله.
الله جل جلاله می فرماید: يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا ۚ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ (حجرات/۱۳) ای مردم، ما شما را از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملتها و قبیلهها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید. گرامیترین شما نزد خدا با تقواترین شماست.
قرآن نگفته است که قوم و زبان ملاک حمایت و دوستی باشد، بلکه ملاک، تقوا و حق و باطل است. اگر کسی باطل بگوید، حتی اگر پدر و برادر ما باشد، نباید از او حمایت کنیم و جایز نیست کسی که به خدا و روز قیامت ایمان دارد بدون چون و چرا و به حق و ناحق از قوم و نزدیکان خود دفاع کند و حق را از ناحق و عدل را از ظلم جدا ننماید.
از واثله بن الاسقع روایت شده :- قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا الْعَصَبِيَّةُ؟ قَالَ: «أَنْ تُعِينَ قَوْمَكَ عَلَى الظُّلْمِ .[1] گفتم ای رسول خدا صلی الله علیه وسلم عصبیت چیست ؟ گفت آن است که قوم یا فامیل خود را بر ظلم کمک کنی ، و گرچه ناحق باشند آنان را تائید و یاری دهی.
خداوند متعال میفرماید : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاءَ لِلَّهِ وَلَوْ عَلَى أَنْفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ . (نساء / ۱۳۵) ای ایمان داران لازم است رفتارتان عادلانه باشد و شهادت را تنها به خاطر خدا بیان کنید، هرچند به زیان خودتان و یا پدر و مادر و خویشان شما باشد.
و میفرماید : وَلا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلاَّ تَعْدِلُوا. (مائده /۸ ) نا خوشنودی شما از طائفه ای ، شما را وادار به ظلم و بی عدالتی ننماید.
پیغمبر صلی الله علیه وسلم معنای این جمله را ( انصر اخاک ظالما او مظلوما) که در زمان جاهلیت شایع بود و ظاهراً این را میرساند که به حق و باطل برادرت را کمک کن ، تعدیل و تصحیح نمود و وقتی جمله مزبور را برای اصحاب بیان کرد ، اصحاب که نور ایمان در قلبشان میدرخشید و اصول اسلام در دلشان استحکام پیدا کرده بود ، تعجب کردند و گفتند: ای رسول خدا درست است که به برادر مظلوم مان باید کمک کنیم اما اگر ظالم باشد چگونه به او کمک کنیم ؟ پیغمبر صلی الله علیه وسلم در تعدیل و تصحیح جمله فوق فرمود: تَمْنَعُهُ مِنَ الظُّلْمِ فَذَلِكَ نَصْرلَهُ. [2]او را از ظلم باز دار این امر کمک به او است .
پس هر گونه تبلیغاتی که بر اساس تعصب آب و خاکی و مملکتی ویا نژادی و قومی باشد از تبلیغاتی جاهلیت محسوب است و اسلام ، پیغمبر صلی الله علیه وسلم وقرآن از آن بیزارند . اسلام علاقه ودوستی را اگر ناشی از اعتقاد نباشد، به رسمیت نمیشناسد و هیچ رابطه را جز برادری اسلامی تائید نمی نماید و دوستی و دشمنی را بر اساس کفر و ایمان قرار داده است ؛کسی که با اسلحه یا با زبان در جبهه ی کفار محارب و اشغالگر آمریکائی و اسرائیلی باشد دشمن مسلمان است هر چند رفیق همیشگی و یا یکی از نزدیکان ویا برادر تنی او باشد و یا یکی همچون سیاف و مجددی و محقق و دوستُم و … از هر قوم و مذهبی باشد.
پس ای مولوی عبدالاحد خطیبزاده، اگر همقوم ما در خطای آشکار باشد، یاری واقعی این است که از خطای او جلوگیری کنیم، نه اینکه از او دفاع نماییم.
[1] أخرجه أبو داود (5119)، وابن ماجه (3949) باختلاف يسير، والبخاري في ((الأدب المفرد)) (396) واللفظ له.
[2] أخرجه الترمذي (2255) واللفظ له، وأخرجه البخاري (2444) باختلاف يسير