درس سلف در معرکه تحمیلی 1404 رمضان در دارالاسلام ایران: وحدت صفوف و وجوب جهاد عینی علیه کفار محارب اشغالگر خارجی
به قلم: سلیمان عبدالرحمن
امروز 13 روز از معرکه تحمیلی 1404 رمضان کفار آمریکائی و صهیونیست بر دارالاسلام و سرزمین اسلامی ایران می گذرد، در چنین حالتی که چنین سرزمینی اینهمه روز و در جلو چشم تمام مسلمین و کفار جهان در پی حملات ددمنشانه صهیونیستی-آمریکایی در آتش و خون است، بازخوانی تکلیف شرعی مومنین و سلف صالح بیش از هر زمانی ضرورت دارد؛ چون در زمانی که دشمن حربی به خاک اسلام قدم میگذارد، دیگر جایی برای درنگ، سکوت و یا مشغول شدن به اختلافات فرعی نیست.
از منظر فقهِ اصیل اسلامی و اجماع امت، هنگامی که دشمن کافر محارب خارجی به سرزمین مسلمین هجوم میآورد، جهاد از حالت «فرض کفایی» خارج شده و به «فرض عینی» تبدیل میشود.
در این حالت، همانگونه که هیچ مؤمنی نمیتواند نماز و روزه رمضان را به بهانه اشتغال دیگران ترک کند، دفاع از کیان اسلام نیز بر تکتک آحادِ امت واجب میگردد. خطبا و مولویهایی که در این شرایط بر طبل اختلافات ریز فقهی میکوبند و از تبیین این فرض بزرگ سر باز میزنند، در پیشگاه خدا مسئول و در حق امت ستمکارند. اما بدانیم که کوتاهی خواص، رافعِ تکلیف عوام نیست.
سکوت در برابر منکری به بزرگی اشغالگری و کشتار مظلومان، طبق نص صریح حدیث نبوی، مقدمه فروپاشی کل جامعه است. رسولالله صلی الله علیه وسلم میفرماید: إِنَّ الله عز وجل لاَ يُعَذِّبُ الْعَامَّةَ بِعَمَلِ الْخَاصَّةِ، حَتَّى يَرُوا الْمُنْكَرَ بَيْنَ ظَهْرَانِيْهِمْ وَهُمْ قَادِرُونَ عَلَى أَنْ يُنْكِرُوهُ… فَإِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ عَذَّبَ اللهُ الخاصةَ والعامةَ (رواه احمد).
وقتی منکر آشکاری چون نابودی زیرساختهای مسلمین و ریختن خون زنان و کودکان توسط کفار محارب رخ میدهد، هر کس به قدر توان خود (از زبان و قلم گرفته تا حضور در میدان) اگر انکار و مقابله نکند، مستحق عذاب الهی خواهد بود. این منکر بزرگ، چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن میخواهد که متأسفانه برخی مدعیان علم، آن را از دست دادهاند.
تاریخِ سلف امت سرشار از درسهای شکوه و عزت است. در زمان هجوم صلیبیها و یا فتنه تاتار و مغولهای سکولار، سلف صالح و علمای ربانی چگونه عمل کردند؟
آنان اصل را بر فرع ترجیح دادند و تمام اختلافات مذهبی و کلامی را در صندوقچهها نهادند و در برابر «دشمن متجاوز» (العدو الصائل) که به هیچکس رحم نمیکرد، جبههای واحد تشکیل دادند.
به عنوان مثال ابن تیمیه رحمه الله در جریان هجوم مغولهای سکولار فتوا داد که در برابر دشمن مهاجم، حتی اگر لشکریانی با بدعتها و گناهانی در صف مسلمین باشند، باید با آنها متحد شد و علیه کفر حربی جنگید؛ چرا که ضرر سلطه کفر بر سرزمین اسلام، بسیار بزرگتر از اختلافات داخلی است.
سلف صالح امت میدانستند که در وقت هجوم کفار محارب خارجی، «تفرقه» بزرگترین منکر و «وحدت» بزرگترین واجب است. آنها مشت واحدی بودند که اجازه نمیدادند دشمن از شکاف بین مذاهب برای نفوذ استفاده کند.
مؤمنان بیدار، نباید منتظر اذن کسانی ماند که در تشخیص منکر آشکار صهیونیسم و آمریکای وحشی ناتواناند. وقتی دشمن بر خانه و کاشانه شما میتازد، دفاع تکلیف مستقیمِ شماست.
امروز دارالاسلامِ ایران، سنگر اول دفاع از حیثیت قرآن و سنت در برابر جبهه ی مشترک آمریکا و صهیونیستهاست. هر گونه اهمال، همسویی با اهداف جبهه کفر است. ما موظفیم با نیت خالص و تکیه بر قدرت لایزال الهی، دوشادوش نیروهای نظامی و با مشارکت همگانی، فتنه این اشغالگران کافر و محارب خارجی را دفع کنیم.
آنان که دلی برای فهمیدن و چشمی برای دیدن دارند، میدانند که جنگ رمضان ۱۴۰۴ش، نبرد میانِ تمام کفر و تمام اسلام است. ما به سیره سلف بازمیگردیم؛ اختلافات را در برابر دشمنِ مشترک کنار میگذاریم و با وحدتی پولادین، به فرمان الهی برای دفعِ تجاوز کفار محارب لبیک میگوییم.