بعد از توحید، احسان و رحمت آمیخته با ذلت در برابر والدینی که درهای ورود به بهشت هستند
وَقَضَى رَبُّکَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِیَّاهُ وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَاناً إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِندَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ کِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَا أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً کَرِیماً (اسراء/23)
(ای انسان) پروردگارت فرمان داده است که :
- جز او را عبادت نکنید،
- و به پدر و مادر احسان کنید.
- هرگاه یکی از آن دو، و یا هر دوی ایشان نزد تو به سن پیری برسند، ( کمترین اهانتی بدیشان مکن و حتی سبکترین تعبیر نامؤدّبانه همچون ) اُف به آنان مگو
- و آنان را از پیش خود مران
- و با سخنان محترمانه با آن دو سخن بگو .
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا کَمَا رَبَّیَانِی صَغِیراً (اسراء/24)
- و بال خواری از رحمت را برایشان فرود آور
- و بگو: پروردگارا به اینها رحم کن، همان گونه که آنان در کوچکی مرا تربیت و بزرگ نمودند.
- پدر و مادر درهایی هستند که فرزند از طریق آنها به بهشت می رود. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:
رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ، ثُمَّ رَغِمَ أَنْفُ»، قِيلَ: مَنْ؟ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ: «مَنْ أَدْرَكَ أَبَوَيْهِ عِنْدَ الْكِبَرِ، أَحَدَهُمَا أَوْ كِلَيْهِمَا فَلَمْ يَدْخُلِ الْجَنَّةَ (مسلم 2551 – الألباني، صحيح الجامع 3511)
بینی‌اش به خاک مالیده باد، سپس بینی‌اش به خاک مالیده باد، سپس بینی‌اش به خاک مالیده باد. گفتند: چه کسی ای رسول الله؟ فرمود: آنکه والدینش یا یکی از آن دو را به هنگام پیری درک کند، سپس [به سبب نیکی به آنان] بهشتی نشود.