گفتگوئی با مولوی فضلالرحمن کوهی زمانی که کشور در معرض تهاجم کفار محارب آمریکائی – صهیونی قرار دارد
کاتب: براهندک بلوچ
مولوی کوهی از «روشنگری» سخن میگوید، سخنی که اگر با صداقت، شجاعت و جامعنگری همراه نباشد، به واژهای تهی تبدیل میشود. جامعه از علما انتظار دارد که ترازوی عدالت را یکسویه نگیرند و در بیان حق، گزینشی عمل نکنند.
روشنگری یعنی سخن گفتن از همه واقعیتها، نه فقط آن بخشی که با فضای سیاسی مطلوب همسو است.
روشنگری یعنی محکومکردن ظلم، فارغ از آنکه عامل آن چه کسی باشد.
روشنگری یعنی دفاع از حرمت دین، قرآن و مقدسات، بدون ملاحظات جناحی.
امروز پرسشهای جدی در افکار عمومی مطرح است:
آیا روشنگری تنها در بیان مطالب تنش زا خلاصه میشود؟
آیا تهاجم کفار محارب خارجی، اهانت به مقدسات، قرآنسوزی، مسجدسوزی و هتک حرمت ارزشهای دینی، موضوع روشنگری نیست؟
آیا نقش قدرتهای خارجی، جنگافروزان و سیاستهای مداخلهگرانهای که ملتها را گرفتار آشوب و بیثباتی کردهاند، نباید مورد تصریح قرار گیرد؟
چگونه میتوان از عدالت سخن گفت، اما در برابر چهرههایی مانند دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو، که کارنامهشان با فشار، تحریم، جنگ و خونریزی گره خورده است، سکوت اختیار کرد؟
جامعه نیازمند مواضع روشن است که جبهه شما کدام است؟ جبهه قرآن و ارزشهای دینی؟ یا جبههای که سکولاریسم، بیحرمتی به مقدسات و آشوب را توجیه میکند؟
علمای دین، وارثان مسئولیت سنگین هدایتاند.
سکوتهای مبهم، مواضع دوپهلو و گزینشهای سیاسی، نه به سود دین است و نه به سود ملت.
اگر روشنگری معیار است، پس روشنگری باید کامل باشد.صریح باشد.