خطر «بلوکبندی مذهبی» در جهان اسلام در برابر خطر تهاجم کفار محارب آمریکائی – صهیونی
کاتب: محمد اسامه
اصلی که تمام ملل کافر و مسلمان دنیا پذیرفته اند این است که در هنگام هجوم دشمنان خارجی، ایجاد تفرق و بلوک بندی بر اساس امور قومیتی و مذهبی و غیره خطری است که سودش تنها به جیب دشمنان خارجی می رود.
امروزه نیز که امت اسلامی از فلسطین و غزه تا یمن، سودان، سوریه، لبنان، سومالی و اخیراً ایران با تهدید و تهاجم کفار آمریکائی – صهیونی روبهرو است، سخنان فرقه گرایانه و کلی گوئی های رسانه پسند امثال مولوی عبدالحمید که در نهایت به دامن زدن به روحیه ی ناامیدی و ضربه زدن به اطاعت مردم منجر می شود کاری است که تنها گروه منافقین و ستون پنجم دشمن از عهده ی آن برمی آید نه دلسوز دین و مردم .
در کنار این، هرگونه پیمان و ائتلافی که به جای وحدت امت، مسلمانان را به نام «سنی» و «شیعه» در برابر هم قرار دهد، زنگ خطر بزرگی برای ایران و منطقه و آینده جهان اسلام است.
اگر توافقهایی میان برخی دولتهای دست نشانده مانند عربستان، پاکستان، ترکیه و دیگر کشورها به نام «بلوک سنی»، «دفاع از حرمین» یا «امنیت منطقه» مطرح شود، اما در عمل به مقابله با اشغالگران، دفاع از مظلومان و تقویت وحدت امت نینجامد، لازم است گفته شود که پیمانی است در خدمت کفار محارب آمریکائی – صهیونی.
اصل بنیادین سیاست اسلامی در دارالاسلام بر «اهل جماعت» شدن استوار است که در آیاتی چون : وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103) بر آن تاکید شده است که : الجَماعَةُ رَحمَةٌ و الفُرقَةُ عَذابٌ.[1] جماعت رحمت است و جدائی و تفرق عذاب. عذابی که الله تعالی آنرا در ردیف عذابهای آسمانی و زمینی مثل زلزله نام برده است و می فرماید: قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ (انعام/65) بگو : الله میتواند که عذاب بزرگی از بالای سرتان و یا از زیر پاهایتان بر شما بگمارد و یا شما را دستهدسته و پراکنده کند و برخی از شما را به جان برخی دیگر اندازد و گرفتار همدیگر سازد و عذاب و تندی بعضی را به بعضی دیگرتان بچشاند. نگاه کن که چگونه آیات را بیان و روشن میگردانیم تا بلکه بفهمند.
به همین دلیل همین فرقه بازی ها و حزب بازی ها باعث تولید جنگهای داخلی بی شمار و مشغول شدن مسلمین به مسلمین و نابودی تدریجی آنها – مثل آنچه در اندلس به عنوان یک عبرت اتفاق افتاد- و باعث تضعیف عمومی مسلمین در گذشته و حال شده است چنانچه رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: إِنَّمَا أَهْلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمُ الْفُرْقَةُ.[2] در حقیقت آنچه که امتهای پیش از شما را هلاک ونابود گردانید جدائی و تفرق (از جماعت و حاکمیت بر دارالاسلام) بود.
ما از حاکمیتهای سکولار و دست نشانده ای چون پاکستان و ترکیه و آل سلول انتظاری غیر از ضربه زدن به مومنین نداریم چون مجریان پروژه های دشمنان در میان مسلمین هستند و بلوک بندی های مذهبی آنها امری عادی است اما آیا امثال مولوی عبدالحمید چنین آیات و احادیثی را ندیده اند؟
اگر دیده اند چرا مسلمین را به چنین عذابی دعوت می دهند که الله و رسولش صلی الله علیه و سلم به صراحت از آن نهی کرده اند؟ آنهم زمانی که دارالاسلام ایران در معرض انواع تهدیدهای امنیتی و نظامی و اقتصادی و فرهنگی و جنگ همه جانبه ی روانی و رسانه ای بی سابقه ای است!
این یک خطر جدی است که نباید نادیده گرفته شود چون به: «فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ» (انفال/46) از بین رفتن قدرت و هیبت مومنین ختم می شود .
[1] مسند أحمد، 4/ 278 مسند الكوفيين بقية حديث النعمان بن بشير (حديث رقم: 19351 )/ الألباني، السلسلة الصحيحة 667
[2] مسند أحمد 1539