خطر سکوت دسته هائی از خطبا و علمای ایران در قبال سیاستهای دولتهای عربی حاشیه خلیج فارس در جنگ رمضان 1404ش
کاتب: سلیمان عبدالرحمن
سکوت امثال مولوی عبدالحمید و مولوی ها و شیوخ و آخندهای دیگر در برابر جنگ تحمیلی رمضان 1404ش کفار محارب آمریکائی و صهیونیستی بر دارالاسلام ایران که دولتهای خائن خاطراف خلیج فارس نیز خود را بخشی از این جنگ کرده اند مایه ی تعجب مومنین شده است چون این مولوی ها برای کوچکترین مساله ی اختلافی آنهمه سروصدا برپا می کردند و هم اکنون که اصل دارالاسلام در معرض خطر قرار گرفته و جهاد فرض عین شده است از بیان و توضیح این فرض عین هم کوتاهی می کنند.
چه کسی هست که نداند حضور نیروهای آمریکایی در سرزمین وحی و همکاری حاکمان منطقه با کشورهای کافر محارب غربی، مصداق اشغالگری و خیانت به آرمانهای اسلامی است که باید صراحتاً محکوم شود.
بر اساس آموزههای قرآن، سنت نبوی و فقه امام ابوحنیفه رحمه الله، واگذاری خاک اسلام به بیگانگان و کفار محارب بر علیه دارالاسلام، عملی در تضاد با ایمان و حتی در حکم ارتداد است.
حالا به نظر شما چرا این مباحث فقهی و سیاسی برای جوانان باایمان بلوچ تشریح نمیشود تا نسبت به خطر «کفر و خیانت» حاکمان دستنشانده آگاه شوند؟
تمرکز این مولویها بر آموزش احکام جزئی و مسائل طهارت و عبادات فردی است، در حالی که از مسائل کلان و شکننده اسلام (نواقض اسلام) چشمپوشی میکنند. آگاه نکردن مردم از وضعیت قبله مسلمین و مدینه منوره، کوتاهی در وظیفه دینی و نادیده گرفتن تهدیدات اصلی علیه جهان اسلام است.
از جامعه بلوچ میخواهیم که از رهبران مذهبی خود درباره حکم شرعی وجود پایگاههای نظامی بیگانگان در کشورهای اسلامی نظیر عربستان، امارات و بحرین و قطر و کویت که هم اکنون نقش بارزی در ضربه زدن به دارالاسلام ایران دارند سؤال کنند و اجازه ندهند سکوت این مراجع، حقیقت جبهه کفر و نفاق را پنهان سازد.