تلف شدن جوانان اهل سنت بلوچ در جبههی سکولار کفری
کاتب: بالاچ عُمَرزهی
در شریعت الله و بر اساس فقه تمام مذاهب اسلامی از جمله فقه مذهب امام ابوحنیفه رحمه الله پیوستن به جبههی کفار در حال محاربه با مسلمانان و دارالاسلام، یکی از مصادیق روشن «تولی به کفار» و «ارتداد» است.
این مصیبت ارتداد گاه ممکن است توسط یک حاکمیت صورت گیرد، مثل حاکمیت آل سعود و پاکستان و باند جولانی در سوریه و امارات متحده ی صهیونی که با شعار مبارزه با تروریسم و جنگ با اهل دعوت و جهاد به جبهه ی کفار محارب آمریکائی و صهیونیستی پیوسته اند و گاه ممکن است توسط گروهکها و احزابی محلی و بومی باشد که به بهانه های همیشه آماده ی قومیتی و مذهبی و اقتصادی و غیره در این جبهه قرار گرفته باشند.
مهم این است که شخص با «زبان یا مال یا اسلحه و بدن» در این جبهه ی کفار محارب و اشغالگر سکولار خارجی قرار گرفته باشد در حالی که الله جل جلاله می فرماید: از انس رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: جَاهِدُوا الْمُشْرِكِينَ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَأَلْسِنَتِكُمْ .[1] با مال و جان و زبان تان به جهاد مشرکان (سکولاریستها) بروید.
در ادبیات قرآنی و احادیث صحیح رسول الله صلی الله علیه وسلم هر جا اسمی از گروه مشرکین آمد یعنی گروه کفار سکولار که با نام «احزاب» هم از آنها نام برده شده است . مثل دهری (آتئیست، دئیست، ماتریالست و…) لوطی ( دگر باش، رنگین کمانی و…) که هم اکنون با اسامی دیگری از آنها نام برده می شود.
به هر حال اصل در برابر کفار سکولار این است که با زبان یا مال یا جان با آنها جهاد شود نه اینکه شخص در این موارد در اختیار این کفار قرار بگیرد که عین ارتداد است و الله تعالی می فرماید: وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ وَمَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأُولَٰئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۖ وَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ (بقره/217)
و فتنه (شرک) بزرگتر از قتل است. و (کافران سکولار) پیوسته با شما مسلمین می جنگند تا آنکه اگر بتوانند شما را از دین خود برگردانند، و هر کس از شما از دین خود برگردد و به حال کفر باشد تا بمیرد چنین اشخاص اعمالشان در دنیا و آخرت ضایع و باطل گردیده، و آنان اهل جهنّمند و در آن همیشه (معذّب) خواهند بود.
دین در قرآن به 4 معنی و مفهوم 1- قدرت حکومتی 2- قانون و برنامه 3- اطاعت و فرمانبرداری 4- مجازات و پاداش آمده است و دین سکولاریسم و سکولاریستها نیز:
- حاکمیت و قدرت حکومتی خاص خود را دارند.
- قانون، برنامه، بایدها و نبایدهای خاص خود را دارند.
- از شهروندان خود می خواهند که در برابر این قوانین و احکام حکومتی، اطاعت کنند و فرمانبردار باشند.
- سیستم قضایی و جزا و پاداش دارند و متناسب با احکام خود جزا و پاداش می دهند.
هر چهار معنی و مفهوم دین را سکولاریست ها دارند. در این صورت، «دین سکولاریسم» در برابر «دین اسلام» قرار می گیرد و کسی نمی تواند هم «دین سکولاریسم» داشته باشد و هم «دین اسلام» را.
کفار سکولار تا زمانی با مسلمین می جنگند تا اینکه اگر بتوانند این چهار معنی و مفهوم دین را از دین اسلام بگیرند و به دین سکولاریسم بدهند؟ آیا همین الان هم غیر از این است؟
در این صورت شخص مسلمان اگر 1- آگاهانه 2- عمدا 3- به میل خودش و اختیاری این مفاهیم و معنی 4گانه را به دین سکولاریسم بدهد دچار ارتداد شده است و در صورتی که در این جبهه بر علیه دارالاسلام وارد جنگ شود دچار محاربه شده است؛ محاربه هم باید در دادگاه صالحه ثابت شود، اما «خوب نشان دادن» جبههی آمریکا و صهیونیسم و سکولارهای ضد اسلامی، در شرایطی که مزدورانشان در قالب احزاب چون جبهه ی مردمی( جیش العدل سابق) و… علیه مردم و دارالاسلام میجنگند، نمیتواند از نظر قرآن و سنت و مومنین بیپاسخ بماند.
از عبدالله بن عَمرو ـ رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: المُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ. [2]مسلمان کسی است که مسلمانان از زبان و دست او در امان باشند؛ و مهاجر کسی است که آنچه را الله از آن نهی کرده، ترک گوید»
مولوی یا هر کسی که با زبان خود، ناامنی را در ذهن جوانان بلوچ «مبارزه» جلوه دهد، در حالی که خون یکایک آنان به دست مزدوران آمریکا و صهیونیسم پایمال میشود، از این حدیث نبوی بسیار دور است.
پس بداینم سخنانی که نظام اسلامی را در برابر آمریکا و صهیونیسم «متهم» معرفی کند و جوانان را به گروهکهای تجزیهطلب و سکولار پیوند بزند، ثمرهاش همین جنگافروزیها، ناامنیها و کشتهشدن جوانان فریبخورده در استان سیستان و بلوچستان است.
[1] أخرجه أبو داود (2504)، وأحمد (12246) واللفظ لهما، والنسائي (3096) باختلاف يسير
[2] بخاري 10، ومسلم 40