مولوی عبدالحمید و سرپوش بر خیانت آشکار حکام عرب در جنگ رمضان 1404ش و ظلم به جبهه ی دارالاسلام ایران
کاتب: محمد اسامه
دارالاسلام ایران در کمتر از یکسال مورد دو حمله آمریکا و صهیونیستها قرار گرفت. آیا در کافر و محارب بودن آمریکا و صهیونیستها کسی شک دارد؟
در چنین حالتی و بر اساس تمام مذاهب اسلامی جهاد با این کفار محارب بر تمام مردمان ساکن در دارالاسلام ایران فرض عین می شود و چنانچه دارالاسلام ایران به کمک نیاز داشته باشد بر سایر مومنین مجاور نیز فرض عین می شود.
در کنار این لازم است بدانیم که اولین مورد از اساس شهروندی دارالاسلام، واجب بودن تقویت و دفاع از «دارالاسلام» است.
بدون شک «دارالاسلام» همچون یک موجودیت اجتماعی نیاز به تقویت و مراقبت دارد و بر مومنین واجب است که همچون مسائل فردی در مسائل اجتماعی نیز تقوای الله را داشته باشند و طبق دستورات شریعت الله زندگی اجتماعی خود را به پیش برند و هر مومنی در هر صنفی که قرار دارد به وظایف اجتماعی خود عمل کند.
علاوه بر این همچنانکه گفته شد اگر بخشی از«دارالاسلام» مورد هجوم دشمنان اسلام قرار گیرد، بر تمامی مسلمانان در هر جایی که باشند واجب است که به قصد دفاع از کیان اسلامی به جهاد بپردازند و جهاد حتی همراه با حکام جائر هم جایز است و فقهای تمام مذاهب اسلامی بر این مطلب اتفاق دارند. غیر از مذاهب معروف به اهل سنت شیعیان نیز بر این باورند که دفاع از کیان اسلامی هرچند همراه با ائمّه جور واجب است، اما باید به قصد دفاع از کیان اسلامی باشد.[1] یعنی اگر دیده می شود که شیعیان اصولگرای 12 امامی در این اواخر از حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی ها حمایت می کنند به دلیل دفاع از کیان اسلامی و دارالاسلام است نه به دلیل حمایت از شاهان آنها چون این شاهان را جائر می دانند یا حتی به دلیل دفاع از مذهب آنها، چون مذهب آنها را هم قبول ندارند. یا اگر دیده می شود که امثال شیرکو و صلاح الدین شافعی مذهب از حکومت شیعیان فاطمی مصر و امثال ابن تیمیه حنبلی مذهب از حکومت اهل بدعت حاکم بر شام حمایت می کنند به دلیل دفاع از کیان اسلامی و «دارالاسلام» در برابر کفار صلیبی و کفار مشرک مغول است ،نه به دلیل حمایت از شاهان حاکم بر مصر یا دمشق و یا حمایت از مذهب آنها.
با این توضیحات به سخنان مولوی عبدالحمید در مراسم نماز جمعه زاهدان روز 21 فروردین 1405 در مورد حکام متد حاشیه خلیج فارس که بخشی از جبهه ی کفار محارب آمریکائی و صهیونیست بودند دقت کنید که می گوید: “ایران و کشورهای همسایه با یکدیگر روابط تاریخی و دیرینه دارند. لذا باید همواره هوای یکدیگر را داشته باشند و مراعات همدیگر را بکنند. کشورهای همسایه باید به نحوی رفتار کنند که بعد از گذشت این شرایط و اوضاع، در مقابل همدیگر شرمنده نشوند.”
حتی برای یکبار هم خیانت این حکام مزدور و خائن حاشیه خلیج فارس را محکوم نکرده است و انگار نه انگار این حکام مزدور بخشی از ارتش کفار محارب آمریکائی – صهیونی هستند و می خواهد چنین القاء کند که اختلاف دارالاسلام ایران با این حکام مرتد و جنایتکار حاشیه خلیج فارس اختلاف دو همسایه ی مسلمان یا دو برادر همسایه است و این چنین میزان خیانت این حکام مرتد برای مردم کاهش می دهد و بر خیانت آشکار آنها سرپوش می گذارد که ظلم آشکار به تمام شهدای این جنگ و دارالاسلام ایران و تمام مومنین همسو با آن است.
[1] علی اصغر مروارید، سلسلة الینابیع الفقهیه، بیروت، دارالتراث، 1410، ج 9، ص 4950.