اگر مسلمین در این جنگ رمضان 1404ش در جبهه ی دارالاسلام ایران قرار نگیرند نوبت بعدی خودشانند
کاتب: عبدالملک اربابی مکرانی
عده یا با سروصدای زیاد می خواهند چنین نشان دهند که بعد از تمام شدن جنگ تحمیلی رمضان 1404ش آمریکا و صهیونیستها از در صلح و آشتی وارد می شوند و منطقه گل و بلبل می شود اما به دلایل زیاد و با اصرار می گوئیم و خواهیم گفت – و فارغ از تفکر آرزومندانه – که باید از ایران در مقابله با تجاوز آمریکائی – صیهونی به سرزمینهای اسلامی حمایت کرد و از تسلیم کردن منطقه و به زانو درآوردن ملتهای آن توسط رژیم صهیونیستی و تشکیل «اسرائیل بزرگ» جلوگیری نمود و گرنه جنگ دامنگر همه خواهد شد.
هر کس گمان میکند وقتی من این حرفها را میزنم، از وضعیت بحث و جدل یا کَلکَل خوشحالم، یا گمان میکند هدفم تحریک است، کاملاً بد گمان کرده و اشتباه قضاوت نموده است. زیرا من نه وقت اضافه دارم و نه فرصت راحتی برای کَلکَل و جدل، چون «آنقدر که من غم و غصه دارم، به همه دنیا میرسد». الحمدلله در خوشی و ناخوشی.
ضمناً… آسانترین کار برای من این است که همچون مولوی عبدالحمید احساسات مردم را مخاطب قرار دهم و نوازش کنم و به آنها چیزی را بشنوانم که دوست دارند و گوشهایشان از آن لذت میبرد. اما در این صورت، من به امانت «امانت کلمه»خیانت کردهام، و رسول الله صلی الله علیه و سلم خطاب به اصحاب قلم، و کسانی که با آگاهی و عقول مردم سخن میگویند، فرمودند: «پیشرو (الرائد) به قومش دروغ نمیگوید.»
و این سخن من از آن روست که نبرد آگاهی بین ما و دشمنمان، مادر جنگهاست و آینده ملتها و امت ما و ماهیت رابطه ما با قدرتهای بزرگ در نظم نوین جهانی که در حال شکلگیری است، بر آن بنا شده است.
ضمناً، دشمن اصلی ما تفکر احساسی و روش آرزومندانه در تحلیل وقایع است، که بیتردید ما را به برداشتها و تصورات تحریف شده از رویدادها و اتفاقات سوق خواهد داد و به ناچار به نتایج گمراهکننده و فاجعهبار منجر خواهد شد… همانطور که میگویند: «حکم بر چیزی، فرع بر تصور آن است.»
ای کسانی که درگیر اختلافات داخلی هستند بخوابید، فردا که آتش خانههایتان را بسوزاند – خدای ناکرده – این حرفها به یادتان خواهد آمد.