جنگ تحمیلی رمضان 1404ش آمریکا و صهیونیستها بر دارالاسلام ایران«خشم اپستین» است؛ وقتی گرگها لباس حقوق بشر میپوشند
کاتب: سلیمان عبدالرحمن
با آنکه رژیم صهیونیستی برای جنگ با دارالسالام ایران بیشتر از 40 سال است که برنامه ریزی کرده است و بارها جنگ با ایران را در مانورهای مختلف بازی کرده است اما رخ دادن آن در چنین زمانی که طی پرونده ی «اپستین»از چهرهی واقعی فمینیسمِ صادراتی و دیپلماسی شهوت سکولاریستهای جهانی مطرح شده است و ترامپ بیشترین نقش را در این رسوائی دارد، عده ای از مردم جهان و بخصوص مردم آمریکا را بر این داشته است که به این نتیجه برسند که جنگ تحمیلی رمضان 1404ش بر دارالاسلام ایران فرار از این پرونده ی فساد است به همین دلیل به آن می گویند: «خشم اپستین»
اما واقعیت این پرونده در سرزمینهای اسلامی و میان مرتدین چیست؟
در حالی که بوقهای تبلیغاتی غرب و دنبالههای داخلیشان مدام از «حقوق زن» و «کرامت انسانی» سخن میگویند، انتشار ایمیلهای فاششده از پروندهی سیاه جفری اپستین (بزرگترین قاچاقچی جنسی کودکان در تراز جهانی)، پرده از یک جنایت هولناک برداشته است.
اجازه دهید از «هند العویس»، دیپلمات اماراتی و مدیر کمیته دائمی حقوق بشر صحبت کنیم. اماراتی که هم اکنون و در سالهای قبل یکی از سرسخت ترین دشمنان اهل دعوت و جهاد بوده است.
ایمیلهای رد و بدل شده در سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ نشان میدهد که این مدعی حقوق زنان، نه تنها با اپستین در ارتباط نزدیک بوده، بلکه در کمال وقاحت، خواهر ۱۳ سالهی خود را به این هیولای جنسی پیشنهاد داده است: «خواهر ۱۳ سالهام اینجاست، میخواهم با تو ملاقات کند… او حتی از من هم خوشگلتر است!» این است حقیقت تمدنی که میخواهد برای جهان نسخه بپیچد؛ معامله بر سر معصومیت یک کودک برای جلب نظر یک مفسدِ بینالمللی.
در این ایمیلها، اپستین صراحتاً به او قول «یک شغل ردهبالا از طریق دوستانش» را میدهد. نتیجه چه شد؟ هند العویس پس از این خوشخدمتیها و «آماده کردن دختران برای اپستین»، به سرعت پلههای سازمان ملل را طی کرد؛ ابتدا مشاور، سپس مشاور ارشد و حالا مدیر کمیته حقوق بشر، آیا کسی که خود «ذبحکننده حقوق بشر» و دلال جنسی کودکان بوده، میتواند نگهبان حقوق انسانها باشد؟ این کثافتی است که از قلب نهادهای بینالمللی بیرون میزند.
در حالی که غرب با «شهوت حیوانی» و «تجارت برده»، حقوق انسان را به لجن کشیده است، در داخل جوامع ما نیز کسانی هستند که ادای «روشنفکری» در میآورند. همان «مولویهایی» که در زهدان خود بزرگ کردهایم و امروز با تقلید از اربابان غربیشان میگویند: «انسانیت مهم است، اسلام و مذهب مطرح نیست!»
باید از آنها پرسید: منظورتان کدام انسانیت است؟ همان انسانیتی که در ایمیلهای اپستین و هند العویس معنا میشود؟ همان انسانیتی که حقوق بشر را ابزاری برای ارضایِ غرایزِ کثیفِ قدرتمندان میبیند؟
پرونده اپستین ثابت کرد که شعارهای «حقوق بشر» و «فمینیسم»، تنها ابزاری برای نفوذ و فاسد کردن جوامع هستند. کسی که دین و مذهب را کنار میگذارد و به بهانهی «انسانیت مدرن» به غرب پناه میبرد، سرانجامی جز این نخواهد داشت. اینها بردگان شهوت هستند که میخواهند جامعه را به لجنزاری که خود در آن غرق شدهاند، بکشانند.
مردم باید بدانند پشت ویترین شیک سازمان ملل و کمیتههای حقوق بشر، چه کسانی نشستهاند. تمدنی که با «خون کودکان» و «تجارت جنسی» برای رسیدن به قدرت معامله میکند، صلاحیت ندارد حتی واژهی «انسان» را بر زبان بیاورد. ما به جای «انسانیت غربی»، به غیرت دینی و بصیرت نیاز داریم تا شکار این صیادان کثیف نشویم.