فریاد مخلصین بر سکوتِ آلوده ی مولوی عبدالحمید با ترازوی شریعت
کاتب: محمد اسامه
چرا خطاب خود را به سوی مولوی عبدالحمید قرار داده ایم؟ چون ایشان خطیبی است که دارای رسانه بوده و نه تنها از طریق رسانه های داخلی بلکه از کانال شبکه های مختلف ماهوراه ای و مجازی دشمنان خارجی و گروه منافقین خارج نشین نیز صدای ایشان به گوش مخاطبین زیادی می رسد.
با این نگرش به ایشان می گوئیم که تاریخ اسلام همواره شاهد تقابل حق و باطل بوده و عالمان دین، طبق حدیث نبوی «العُلَماءُ وَرَثَةُ الأَنبِياءِ»، وظیفهای سنگین در پاسداری از حریم وحی بر عهده دارند. اما امروز، پرسشهایی استخوانسوز در ذهن جوانان باایمان و غیور بلوچ و امت اسلامی نقش بسته است که سکوت شما در برابر آنها، با سیره سلف صالح سازگار نیست.
چرا در حالی که سرزمین وحی و حرمین شریفین، که سنگر ابدی اسلام بوده، امروز به جولانگاه سیاستهای سکولار و همپیمانی با کفر جهانی تبدیل شده، زبان به نقد نمیگشایید؟ قبلهای که به سوی آن نماز میگزارید و مدینه رسولالله صلی الله علیه وسلم که کانون غیرت اسلامی بود، امروز شاهد بدعتهایی است که ارکان شریعت را هدف گرفته است.
آیا وقت آن نرسیده که موضع خود را نسبت به این «تولّی» حکام منطقه با کفر صریح مشخص کنید؟
چرا در برابر آتش زدن قرآن کریم در مقابل چشمت با پشتیبانی کفار سکولار و جنایات بیحدومرز ترامپ، فرعون زمان، و صهیونیستهای غاصب، آنگونه که شایسته یک مبلّغ شریعت است، فریاد برنمیآورید؟ سکولاریسم و هجمه به مقدسات، نیازمند موضعی قاطع است، نه دیپلماسی سکوت.
در سیره رسولالله صلی الله علیه وسلم و صحابه کبار آمده است که هرگاه کسی با گفتار یا عمل خود به کیان اسلام و عزت امت خیانت میکرد، برخورد قاطعانه و بدون مصلحتسنجی در دستور کار بود. در تاریخ آمده است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در برابر نفاق و خیانت به صفوف مسلمین، چنان صلابتی داشتند که راه را بر هرگونه فتنه میبستند.
الله تعالی می فرماید: يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ (التوبة/ ۷۳) ای پیامبر، با کافران و منافقان جهاد کن، و بر آنها سخت بگیر.
مولوی عبدالحمید، جوانان باایمان و مخلص بلوچ که با عشق به رسولالله صلی الله علیه وسلم و شریعت الله پرورش یافتهاند، انتظار دارند امثال شما در صف مقدم مبارزه با نفاق و کفر سکولاریسمی باشید که نه تنها شریعت الله بلکه فرهنگ چند قرنه ی اسلامی بلوچها را نیز مورد تهاجم قرار داده است. اگر قرار باشد در برابر تبدیل شدن ارض وحی به سنگر کفر و نفاق سکوت شود، و در برابر سکولار شدن جوانان ما و تبدیل شدن آنها به ابزارهای بی اراده ی دشمنان دین و ملت نیز سکوت شود، فرجام این نفاق در پیشگاه تاریخ و محکمه الهی چه خواهد بود؟
آیا نباید ترسید از روزی که امت و جوانان غیرتمند، با تاسی به سیره قاطع نبوی در برابر خیانت به آرمانهای اسلام، خواهان اجرای عدل الهی درباره کسانی باشند که با سکوت خود جادهصافکن کفر شدهاند؟