نقد مواضع مولوی عبدالحمید زاهدانی در برابر حکومت حنفی دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان
کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)
حکومت حنفیمذهبِ دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان نمونهای روشن از التزام عملی به شریعت است؛ حکومتی که قوانین خود را نه بر اساس فشار رسانهای، نه خواست بیگانگان، بلکه با رجوع به کتابالله، سنت رسولالله ﷺ و فقه معتبر حنفی تدوین کرده است و روشن است که شریعت با رأی شخصی تغییر نمیکند. تصریح وزارت عدلیه امارت اسلامی بر این حقیقت، تأکیدی دوباره بر این اصل است که اعتراض به قوانین شرعی، اعتراض به شریعت و خروج از منهج اهلسنت و جماعت است.
در نقطهٔ مقابل، مولوی عبدالحمید زاهدانی با طرح ادعاهایی خلاف نصوص شرعی، مدعی میشود که «اعدام و برخورد قاطع با محاربینی که جرم آنها عادلانه ثابت شده است در اسلام جایگاهی ندارد» و حتی از حکومت دارالاسلام ایران میخواهد اغتشاشگرانی را که به خدا، قرآن و مسجد توهین کردهاند آزاد کند. این سخنان، نه تنها با فقه حنفی، بلکه با نص صریح قرآن و سنت در تعارض آشکار است.
قرآن کریم در باب فساد فیالارض بهروشنی میفرماید: إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا ۖ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ (مائده/ ۳۳) کیفر کسانی که ( بر حکومت اسلامی میشورند و بر احکام شریعت میتازند و بدینوسیله ) با خدا و پیغمبرش میجنگند ، و در روی زمین ( با تهدید امنیّت مردم و سلب حقوق انسانها ، مثلاً از راه راهزنی و غارت کاروانها ) دست به فساد میزنند ، این است که ( در برابر کشتن مردم ) کشته شوند ، یا ( در برابر کشتن مردم و غصب اموال ) به دار زده شوند ، یا ( در برابر راهزنی و غصب اموال ، تنها ) دست و پای آنان در جهت عکس یکدیگر بریده شود ، و یا این که ( در برابر قطع طریق و تهدید ، تنها ) از جائی به جائی تبعید گردند و یا زندانی شوند . این رسوائی آنان در دنیا است ، و برای ایشان در آخرت مجازات بزرگی است.
و رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: إقامةُ حدٍّ في الأَرضِ ؛ خَيرٌ لأهلِها مِن مَطرِ أربَعين ليلةً. [1] برپایی یک حدّ الهی، از چهل شبانهروز باران پربرکتتر است.
پس چگونه میتوان با وجود این نصوص، اجرای حدود و برخورد با مفسدان و محاربین را انکار کرد و آن را «غیر اسلامی» نامید؟
مواضع مولوی عبدالحمید، عملاً همسو با گفتمان سکولار، رسانههای غربی و شبکههای وابسته به آمریکا است؛ جریانی که همواره میکوشد شریعت را از محتوا تهی و اسلام را به توصیههای اخلاقیِ بیاثر تقلیل دهد. همراهی او با محاربین، اراذل سیاسی و عناصر آشوبطلبی که به مقدسات اهانت کردهاند، پرده از این واقعیت برمیدارد که این سخنان، صرفاً «اختلاف فقهی» نیست، بلکه انحراف منهجی است.
در برابر این انحراف، امارت اسلامی افغانستان ایستاده است؛ با حکومتداری حنفی، اجرای قانون شرع، و ردّ باجخواهی بیگانگان. این حکومت نشان داده که اسلام با قاطعیت زنده است، نه با سازش؛ و عدالت با اجرای احکام الهی برقرار میشود، نه با رها کردن مفسدان به نام «آزادی».
اسلام با دروغسازی علیه حدود شرعی و تطهیر اغتشاش و توهین به مقدسات حفظ نمیشود. راه اهلسنت و جماعت، راه تسلیم در برابر نص و ایستادگی در برابر فتنه است؛ نه همصدایی با آمریکا و نه مشروعیتبخشی به آشوب و جنگ شهری سکولارهای ضد شریعت الله.
[1] الألباني، صحيح الترغيب 2350