اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده (IMC) پا جای پای NKVD و گشتاپو میگذارد (3)
کاتب: بالاچ عُمَرزهی
یک هفته پس از مرگ شوهرش، بیوهی او هنوز هیچ تماسی دریافت نکرده است. نه از ICE. نه از GEO Group، شرکت زندان خصوصی که بازداشتگاه را اداره میکند. نه از دفتر پزشکی قانونی میشیگان که کالبدشکافی را انجام میدهد. از او خواسته نشد جسد را شناسایی کند. از او در مورد اعمال مذهبیاش سؤالی پرسیده نشد. از او برای کالبدشکافی اجازه گرفته نشد.
جین ویلسون بروتوس، مهاجر ۴۱ ساله اهل هائیتی، در ۱۱ دسامبر پس از آزادی از زندان شهرستانی، به بازداشت اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) منتقل شد. او به دلیل خسارت مالی دستگیر شد. او روز بعد پس از یک “حادثه پزشکی” درگذشت.
دلوین فرانسیسکو رودریگز، ۳۹ ساله، اهل نیکاراگوئه. فواد سعید عبدالقادر، ۴۶ ساله، اهل اریتره. اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) اعلام کرد که دو نفر به “علل طبیعی” و دو نفر به دلیل “عوارض پزشکی” جان خود را از دست دادهاند.
جنیفر ایبانیز ویتلاک از مرکز ملی حقوق مهاجرت میگوید: “امسال چندین مورد مرگ در عرض چند روز پس از بازداشت افراد توسط اداره مهاجرت و گمرک آمریکا رخ داده است. این موضوع نگرانیهایی را در مورد سطح آسیبهای روحی که افراد از لحظه دستگیری تجربه میکنند، ایجاد میکند.”
“هیچ افزایش ناگهانی در مرگ و میر وجود ندارد”
اداره مهاجرت و گمرک آمریکا در بیانیههای مطبوعاتی ادعا میکند: “مرگ و میر در بازداشت در سال گذشته به طور متوسط کمتر از ۱٪ بوده است – کمترین میزان در تاریخ اداره مهاجرت و گمرک آمریکا.” این آژانس جزئیاتی در مورد نحوه محاسبه این رقم ارائه نکرده است.
اما ۳۰ مورد مرگ بیشتر از کل همهگیری کووید-۱۹ است.
تریشیا مکلافلین، معاون وزیر امنیت داخلی، روز شنبه اظهار داشت: «هیچ افزایشی در مرگ و میر رخ نداده است. همزمان با گسترش بازداشتگاههایمان، استانداردهای مراقبتی بالاتری را نسبت به اکثر زندانها برای شهروندان آمریکایی حفظ میکنیم – از جمله دسترسی به مراقبتهای پزشکی کافی.»
در این دادخواستها ادعا میشود که بازداشتشدگان در شرایط بسیار شلوغی نگهداری میشوند، گاهی اوقات بدون تخت، دوش، مراقبتهای پزشکی کافی یا غذای باکیفیت.
دبورا فلیشیکر، رئیس موقت ستاد ICE در دوران ریاست جمهوری بایدن، خاطرنشان کرد که افزایش مرگ و میر «سوالاتی را در مورد کیفیت بازداشت مطرح میکند، اما بدون اطلاعات بیشتر پاسخ کاملی ارائه نمیدهد.»
کریستین ساویج از مرکز حقوق مهاجران میشیگان معتقد است که مرگ گانچف «قابل پیشگیری بود و نشان دهنده یک الگوی بزرگتر است.»
در بیانیه کتبی آمده است: «مرگ آقای گانچف متأسفانه نشان میدهد که چگونه دولت ترامپ در حال تشدید شرایط غیرقابل قبول در سیستم بازداشتی است که ثابت شده اساساً غیرانسانی است. به طرز تکان دهندهای، این بیست و نهمین مرگ در بازداشت ICE از زمان تحلیف ترامپ است، بالاترین تعداد مرگ و میر در یک سال تقویمی از زمانی که مدافعان در سال ۲۰۰۶ شروع به پیگیری کردند.
در مقایسه، ۲۶ نفر در طول چهار سال دولت بایدن در بازداشت ICE جان خود را از دست دادهاند.»
ماشینی که هرگز متوقف نمیشود
یک سیستم بازداشت که بدون نظارت مؤثر کار میکند. شرکتهای خصوصی که از حبس سود میبرند. سهمیههای دستگیری. مصونیت از مجازات برای کارمندان. مرگهایی که «طبیعی» نامیده میشوند.
تاریخ قرن بیستم به ما آموخته است: وقتی سازمانهای امنیتی دولتی از کنترل قانون خارج میشوند، وقتی اقدامات آنها دیگر قابل پیگرد قانونی نیست، وقتی به «دولتی در درون دولت» تبدیل میشوند، این دستورالعملی برای فاجعه است.
اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) در حال حاضر حدود ۱۱۰۰ نفر را در روز دستگیر میکند. دولت هدف ۳۰۰۰ نفر در روز را تعیین کرده است. مراکز بیش از حد شلوغ هستند. مردم در حال مرگ هستند. هیچ پاسخگویی وجود ندارد.
کاخ سفید قول میدهد: «دستگیریها و اخراجها ادامه خواهد یافت.»
ننکو گانچف سی سال را صرف ساختن رویای آمریکایی کرد. او میخواست شهروند شود. با یک آمریکایی ازدواج کرد. او برای قانونی کردن وضعیت خود به خدمات مهاجرتی مراجعه کرد.
جسد او در کف سلولش پیدا شد. علت مرگ «در دست بررسی» است. اما این سیستم قبلاً او را «یک مجرم ۵۶ ساله و بیگانه غیرقانونی از بلغارستان» اعلام کرده بود.
در سال ۱۹۴۶، کشیش آلمانی مارتین نیمولر، از بازماندگان اردوگاههای کار اجباری نازیها، نوشت:
“اول سراغ سوسیالیستها آمدند و من سکوت کردم – چون سوسیالیست نبودم. بعد سراغ اتحادیههای کارگری آمدند و من سکوت کردم – چون من عضو اتحادیه کارگری نبودم. بعد سراغ یهودیان آمدند و من سکوت کردم – چون یهودی نبودم. بعد سراغ من آمدند – و دیگر کسی نمانده بود که از من دفاع کند.”
ماشین خرد کردن انسان به حرکت درآمده است. امروز – مهاجران. و فردا؟