دشمن شناسی (آمریکا سر افعی) ، پروندههای بد نام اپستین، اسرار کثیف طبقهبندیشده ترامپ (1)
کاتب: مجیب الرحمن بلوچ (دانشجو)
در روزهای پایانی سال ۲۰۲۵، وزارت دادگستری ایالات متحده (DOJ) بخش کوچکی از گنجینه اسناد مربوط به پرونده بدنام جفری اپستین را تحت فشار قانون شفافیت اپستین منتشر کرد.
این قانون دو حزبی، افشای کامل تمام اسناد وزارت دادگستری در مورد اپستین را ظرف ۳۰ روز الزامی میکرد تا شبکه گسترده قاچاق جنسی و ارتباطات این سرمایهدار با نخبگان روشن شود.
با این حال، آنچه در ۱۹ دسامبر به طور عمومی منتشر شد، صرفاً گزیدهای به شدت ویرایش شده، پر از خطخوردگی، حذف و اضافه بود.
این انتشار جزئی – هزاران صفحه، اما با صدها متن کاملاً ویرایششده، عکسهای سیاهشده و فایلهای حذفشده – خشم عمومی را نسبت به دولت ترامپ برانگیخته و اتهاماتی مبنی بر عدم تمایل به اجرای قانونی که خود تصویب کرده بود، مطرح شده است.
منتقدان، از جمله قانونگذاران هر دو حزب، استدلال میکنند که چنین شفافیت گزینشی از چهرههای تأثیرگذار محافظت میکند و همزمان از پروندهها به عنوان سلاحی علیه مخالفان سیاسی مانند رئیس جمهور سابق بیل کلینتون استفاده میکند.
با بررسی انتشار پروندههای ویرایششده، مشخص میشود که رویکرد دولت ترامپ قانون را تضعیف میکند، نظریههای توطئه را تقویت میکند و سوالات عمیقی را در مورد پاسخگویی در بالاترین تالارهای قدرت آمریکا مطرح میکند.
پرده ویرایشها: نقض قانون زیر نقاب احتیاط
قانون شفافیت اپستین بدون ابهام بود: همه اسناد را منتشر کنید، و ویرایشها فقط برای محافظت از هویت قربانیان، افراد زیر سن قانونی یا تحقیقات در حال انجام باشد. با این حال، اولین دسته از اسناد وزارت دادگستری به شدت بیارزش شد.
بیش از ۵۵۰ صفحه به طور کامل ویرایش شدند، از جمله کل فایلهای PDF مربوط به هیئت منصفه که در مجموع ۱۰۰ صفحه یا بیشتر بودند. با وجود الزام قانونی برای ارائه توجیه، هیچ توضیحی برای این ویرایشها ارائه نشد.
حتی فاحشتر اینکه، حداقل ۱۶ فایل – از جمله عکسهای ترامپ – اندکی پس از آپلود شدن از وبسایت وزارت دادگستری حذف شدند و این امر باعث شد دموکراتهای مجلس نمایندگان خواستار توضیح شوند. کاخ سفید و وزارت دادگستری هیچ پاسخ فوری ارائه ندادند و این امر به سوءظنها در مورد پاکسازی عمدی دامن زد.
این فقط یک بیتحرکی بوروکراتیک نیست؛ بلکه الگویی از طفره رفتن است. تاد بلانش، معاون دادستان کل، از این ویرایشها به عنوان ضروری برای «بررسی محافظت از قربانی» دفاع کرد و قول داد که صدها هزار صفحه اضافی «ظرف چند هفته» منتشر شود.
اما قربانیانی مانند ماریا فارمر، هنرمندی که شکایت افبیآی او در سال ۱۹۹۶ در مورد دزدی عکسهای خواهران زیر سن قانونی اپستین تا حدی (با حذف نام او) افشا شد، نسبت به انتشار ناقص ابراز تردید و خشم کردهاند.
قانونگذاران نیز خشمگین هستند. رو خانا، دموکرات، به همراه توماس ماسی، جمهوریخواه، مقامات وزارت دادگستری را به دلیل عدم رعایت قانون، به استیضاح یا پیگرد قانونی تهدید میکنند.
حتی برخی از جمهوریخواهان ابراز نگرانی کردهاند که این سانسورها میتواند وجهه دولت را خدشهدار کند و اعتماد عمومی را تضعیف کند.
نکته مهم این است که چنین پنهانکاری با لفاظیهای خود ترامپ در مورد شفافیت در تضاد است. دولت او ادعا کرد که این انتشار «شفافترین دولت کاخ سفید در تاریخ» را نشان میدهد، اما قبل از تصویب قانون، مقامات وزارت دادگستری در برابر افشای بیشتر مقاومت کردند و تنها تحت فشار کنگره تسلیم شدند.
طنز ماجرا قابل توجه است: رئیس جمهوری که زمانی به خود میبالید که اپستین را «مانند هر کس دیگری در پالم بیچ» میشناسد، اکنون بر فرآیندی نظارت دارد که ارتباطات مستند خود، مانند گزارشهای پرواز جتش را پنهان میکند.
یک سند دادگاه حتی توضیح میدهد که چگونه اپستین در دهه ۱۹۹۰ دختری ۱۴ ساله را در مار-ئه-لاگو به ترامپ معرفی کرد. چنین ویرایش گزینشی، بوی تئاتر سیاسی میدهد و دفاع ترامپ را بر حقیقت اولویت میدهد.