بیعت ۴۲۰ سرطایفه سیستان و بلوچستان با سید مجتبی حسینی خامنهای رهبر سوم انقلاب اسلامی
کاتب: جواد شاهوزهی بامری
در طول تاریخ اسلام یکی از مواردی که جهت دوری از تفرق و محافظت از خاک مسلمین و دین الله بر آن تاکید شده است انتخاب رهبر برای جامعه بوده است.
رهبر و حاکمیت برای جامعه چنان اهمیتی دارد که اهل سنت و جماعت از عمربن خطاب روایت می کنند که در مورد آن گفته است: لاَ إِسْلاَمَ إِلاَّ بِجَمَاعَةٍ، وَلاَ جَمَاعَةَ إِلاَّ بِإِمَارَةٍ، وَلاَ إِمَارَةَ إِلاَّ بِطَاعَةٍ. [1] قطعاً اسلام وجود ندارد مگر با جماعت و جماعت وجود ندارد مگر با رهبریت و رهبریت وجود ندارد مگر با فرمانبرداری و اطاعت.
در میان شیعیان اصولگرای حاکم بر ایران هم اصل ثابت این است که تا قبل از ظهور امام مهدی علیه السلام یک نفر فقیه به نیابت از ایشان باید ولایت و سرپرستی وحاکمیت مردم را بر عهده بگیرد.
بر این اساس سرداران 420 طایفه، معتمد و ریشسفید قبایل و طوایف استان سیستان و بلوچستان طی بیانیهای با آیتالله سیدمجتبی خامنهای، سومین رهبر انقلاب اسلامی اعلام بیعت کرند.
در متن بیانیه آمده است:
در نیمه شب پر راز و رمز نوزدهم ماه مبارک رمضان، خلف صالح، نور دیده ملت، آیتالله امام سیدمجتبی خامنهای پس از شهادت دومین پیشوای حکیم انقلاب اسلامی امام خامنهای برای پاسداری از راه ایشان، پرچم عزت و ایمان را به دوش گرفت و بیتردید این انتخاب جلوه استمرار بصیرت و وفاداری ملت به مسیر حق و عدالت است.
ما سران طوایف و معتمدین سیستان و بلوچستان ضمن تبریک این انتخاب شایسته ملت بزرگ ایران و آزادگان جهان، با ایمان قلبی و یقین راسخ مراتب بیعت خالصانه خود را با ولی فقیه و همچون دوران رهبری امام شهید، گوش به فرمان و آماده اجرای فرامین و منویات منتخب مجلس خبرگان رهبری آیتالله امام سید مجتبی خامنهای به عنوان ولی فقیه، رهبر و فرمانده معظم کل قوا، مقتدرتر، باصلابتتر و جهادیتر از گذشته در حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی در صحنه خواهیم بود.
[1] سنن الدارمي، مقدمة باب في ذهاب العلم، 257- 265/ ابوداوود (3664)، احمد (2/338)، دارمی (257)، ابن عبدالبر، جامع بیان العلم وفضله 326/ عَنْ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ ، رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ، قَالَ : تَطَاوَلَ النَّاسُ فِي الْبِنَاءِ فِي زَمَنِ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ، فَقَالَ عُمَرُ : يَا مَعْشَرَ الْعُرَيْبِ ، الْأَرْضَ الْأَرْضَ ، إِنَّهُ لَا إِسْلَامَ إِلَّا بِجَمَاعَةٍ ، وَلَا جَمَاعَةَ إِلَّا بِإِمَارَةٍ ، وَلَا إِمَارَةَ إِللَّا بِطَاعَةٍ ، فَمَنْ سَوَّدَهُ قَوْمُهُ عَلَى الْفِقْهِ ، كَانَ حَيَاةً لَهُ وَلَهُمْ ، وَمَنْ سَوَّدَهُ قَوْمُهُ عَلَى غَيْرِ فِقْهٍ ، كَانَ هَلَاكًا لَهُ وَلَهُمْ)